0143 บทที่ 143 ปืนคาบศิลา

บทที่ 143 ปืนคาบศิลา

อากาศค่อนข้างหนาว

พ่อของหลี่เกากอดอก ถูแขนตัวเองไปมาพลางแหงนหน้ามองฟ้า

พ่นลมหายใจออกมาเป็นไอสีขาว

พระจันทร์ลอยขึ้นมาแล้ว

แถมยังเป็นจันทร์เต็มดวงเสียด้วย

แสงจันทร์เต็มดวงสาดส่องกิ่งไม้รอบด้านราวกับเงาภูตผี ทอดเงาไม้ตะคุ่มเป็นหย่อมๆ ลางเลือนวูบวาบ

ไม่รู้เลยว่าภายใต้ความมืดมิดนั้นซ่อนสิ่งใดเอาไว้กันแน่

พอมองเพียงแวบเดียว พ่อของหลี่เกาก็หวาดกลัวจนต้องรีบดึงสายตากลับมา

ปากก็พร่ำบอกว่าไม่กลัว แต่พอถึงเวลาเข้าจริง ในใจเขากลับยังคงรู้สึกหวั่นๆ อยู่ดี