0142 บทที่ 142 พวกมันไม่มีทางคิดร้ายกับฉันแน่

บทที่ 142 พวกมันไม่มีทางคิดร้ายกับฉันแน่

ลานหน้าเรือนของเฝิงเหล่าต้า บรรยากาศการทำพิธีกรรมเซ่นสรวงกำลังดำเนินไปอย่างคึกคักร้อนแรง

คนมีหน้ามีตาจำนวนมากต่างสวมเสื้อคลุมสีดำ คลุมปิดบังใบหน้าของตนไว้ ไม่ยอมให้ใครจำได้

ทว่าเศรษฐีบางคนกินจนพุงกางอ้วนท้วน ต่อให้เป็นเสื้อคลุมตัวหลวมโพรกก็ยังบดบังพุงไว้ไม่อยู่

เมื่อรวมกับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แล้ว ความจริงก็ยังพอมองออกอยู่ดีว่าใครเป็นใคร

มันไม่เหมือนกับที่หลินเฟิงได้ยินมาจากด้านนอก

ภายในคฤหาสน์หลังนี้ ไม่ได้มีการจัดมหกรรมเปลือยหมู่แต่อย่างใดจริงๆ

ที่นี่มีการเต้นรำอยู่จริงๆ

การร่ายรำนั้นเปี่ยมไปด้วยความดิบเถื่อนอย่างยิ่ง ทุกคนราวกับกำลังเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดเพื่อปลดปล่อยเสน่ห์ความงามอันดุดันป่าเถื่อนของตนเองออกมา

ยังมีคนอยู่ข้างๆ ส่งเสียงแปลกประหลาดออกมา โดยรวมแล้วแทบจะเทียบได้กับห้าอารมณ์ความรู้สึกอย่าง "ยินดี โกรธขึง เศร้าโศก รื่นเริง ตรอมตรม"