เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 173 เหอหลัวเสิน
เมื่อมองดูทัณฑ์สวรรค์ที่อยู่ตรงหน้า ซิ่วซิ่วและคนอื่น ๆ ก็ไม่รู้จะทำเช่นไรดี
เพราะหากพุ่งเข้าไปในทัณฑ์สวรรค์ แม้จะรบกวนการทำงานปกติของทัณฑ์สวรรค์ ถึงเวลานั้นพวกเขาก็จะถูกอสนีทองห้าทิศของทัณฑ์สวรรค์โจมตี ถึงเวลานั้นพวกเขาก็จะถูกทัณฑ์สวรรค์มองว่าเป็นผู้ฝืนลิขิตสวรรค์ และจะต้องรับการชำระล้างจากทัณฑ์สวรรค์เช่นเดียวกัน
“หลิวเทียนหยางคนนี้ ช่างไม่กลัวตายเสียจริง…” ซิ่วซิ่วมองเมฆอัสนีผืนนั้นด้วยสองตา แม้ปากยังคงเยาะหยันหลิวเทียนหยาง แต่แววตากลับเปลี่ยนไป นั่นคือความชื่นชมต่อผู้ที่กล้าเผชิญความตายโดยไม่หวั่นเกรงและมุ่งมั่นแข็งแกร่งขึ้นเพียงอย่างเดียว
ซูจี้เหอก็มองเมฆอัสนีเช่นกัน แล้วพึมพำกับตัวเองว่า “ความพยายามยังไม่พอจริง ๆ หรือต้องเอาชีวิตเข้าแลกถึงจะได้ การที่ข้าเป็นเช่นนี้ แม้แต่ขอบเขตมหานักบุญขั้นสมบูรณ์ก็ยังตายไปแล้ว”
แต่หลวนอันยังคงมีท่าทีที่อยากให้หลิวเทียนหยางตายเหมือนเดิม เพราะภาพที่เพื่อนร่วมเผ่าต้องทนทุกข์ทรมานตายอยู่ข้างกายในตอนนั้น คือฝันร้ายที่ตลอดชีวิตของนางไม่มีวันตื่น
โม่และจ้าวอันหรานมีสีหน้าต่างกัน ในฐานะผู้บำเพ็ญแห่งเผ่าเทพ แต่โบราณกาลมาเผ่าเทพและเผ่ามนุษย์ก็ไม่ถูกกัน โม่ตายในดินแดนเผ่ามนุษย์ เรื่องนี้เป็นความเจ็บปวดที่แม้ตายไปหลายร้อยปีก็ยังปล่อยวางไม่ได้ ในตอนนั้นเขาเป็นผู้บำเพ็ญที่มีโอกาสสูงมากที่จะบุกขึ้นสู่เทพเจ้าสูงสุดได้สำเร็จ แต่สุดท้ายกลับถูกวางแผนในดินแดนเผ่ามนุษย์ และตายใต้ดาบของผู้บำเพ็ญเผ่ามนุษย์