เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 174 กระแสธารลับเชี่ยวกราด
“เจ้าเป็น…”
“เหอหลัวเสิน…”
เมื่อเสียงอันสั่นเทาของหลวนอันดังขึ้น ซิ่วซิ่วและซูจี้เหอก็ชะงักค้างอยู่กับที่
โดยเฉพาะซูจี้เหอ ในมุมมองของเขา หลังจากถูกตีจนสลบแล้วฟื้นขึ้นมา ก็เห็นคนที่ตนเองกำลังไล่ล่าอยู่ยืนอยู่ตรงหน้าหัวหน้าของตัวเอง แต่หัวหน้ากลับยังไม่ยอมลงมือ ซูจี้เหอคิดว่าหัวหน้าคงกะจะข่มขู่สักสองสามคำก่อนแล้วค่อยลงมือ แต่เมื่อเขาหันไปมองเด็กหนุ่มฝั่งตรงข้ามกับหัวหน้าอีกครั้ง กลับพบว่าอานุภาพเช่นนั้นแข็งแกร่งยิ่งกว่าหัวหน้าเสียอีก ท่วงทีก็ดูสง่าผ่าเผยยิ่งกว่าหัวหน้า
สาวน้อยโง่ ๆ เผ่าอสูรข้างกายเขาไม่มองอะไรเลยก็จะเข้าไปช่วยหัวหน้า แต่กลับถูกอีกฝ่ายตบปากแปะหนึ่งก็ยอมศิโรราบเสียแล้ว ไม่เพียงแต่กลายเป็นร่างมนุษย์ ถูกถามชื่อและที่อยู่ของปู่ แล้วพอทำหน้าสงสารก็ฟื้นคืนชีพและได้อิสระกลับมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
สาวน้อยโง่ ๆ เผ่าอสูรที่ได้อิสระกลับคืนมา ตื่นเต้นจนมือสั่น ชี้ไปที่เด็กหนุ่มแล้วถึงกับบอกว่านั่นคือหัวหน้าใหญ่ของทั้งใต้หล้าเมื่อหลายพันปีก่อน
ใต้หล้ายังมีเรื่องใดที่เหลวไหลได้มากกว่านี้อีกหรือ
“พวกเจ้าบ้าหมดกันแล้วหรือไร!” ซูจี้เหอทนต่อไปไม่ไหวอีกต่อไป ก็ด่าออกมาอย่างหยาบคาย บัวอริยะพันกลีบผลิบาน อานุภาพศักดิ์สิทธิ์กดทับ พันคมถูกเขากำไว้ในมือ ปราณกระบี่รวมตัว น้ำค้างแข็งพวยพุ่งขึ้นทั่วสารทิศ