เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 170 ซิ่วซิ่ว
ซูจี้เหอมองหลวนอันที่ถูกแปลงเป็นสาวน้อยร่างเล็กตรงหน้า รู้สึกอยากหัวเราะขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“ไอ้สารเลว เจ้าทำอะไรกับข้า?! เคล็ดวิชาแปลงกายของข้าทำไมถึงใช้ไม่ได้?!” เสียงของหลวนอันนุ่มนวลอ่อนหวาน ไม่มีความรู้สึกฆ่าฟันหลงเหลือเลย หลิวเทียนหยางมองนางแล้วหัวเราะอย่างถือดี “เคล็ดวิชาแปลงกายของเจ้าจะเทียบกับวิชาเนตรของข้าได้หรือ ตอนนี้เจ้าก็แค่รูปร่างวัยร้อยกว่าปี ในเมื่อวิชาเนตรออกฤทธิ์ เจ้าก็อย่าคิดจะมาสังหารข้าเลย”
“เผ่ามนุษย์ของพวกเจ้าไม่มีสักคนที่ดีจริง ๆ ด้วย!” หลวนอันชี้หน้าหลิวเทียนหยางด่าอย่างเคียดแค้น แต่ถึงตอนนี้นางจะดูดุร้ายเพียงใด ในสายตาของหลิวเทียนหยางและยอดอัจฉริยะอีกสี่คนแล้ว ก็ยังคงน่ารักน่าเอ็นดู
“ข้าก็สงสัยเหมือนกัน เมื่อครู่ข้าใช้วิชากระบี่ และถังเฉินนี้ก็เป็นสมบัติแห่งเขตแดนธรรมของข้า ตอนที่ลงมือเมื่อครู่ไม่มีสิ่งใดที่เกี่ยวกับเผ่าอสูรของเจ้าเลย นอกจากรูปลักษณ์ของวิชากระบี่ที่ยืมรูปร่างของเผ่านกหลวนของเจ้ามา แล้วข้ากลายเป็นไอ้สารเลวได้อย่างไร?” หลิวเทียนหยางเลิกคิ้วเล็กน้อยกล่าว หลวนอันได้ยินก็ส่งเสียงเย็นชา “เจ้าอย่าหวังจะแก้ตัว สิ่งที่ข้าเห็นกับตาตัวเองเมื่อครู่จะเป็นของปลอมได้หรือ?!”
“หมายความว่าอย่างไร?” หลิวเทียนหยางเลิกคิ้วถาม จากนั้นความทรงจำในหลายชาติภพก่อนเกี่ยวกับเผ่ามนุษย์และเผ่าอสูรก็ผุดขึ้นมา
นั่นคือยุคของหร่วนเฮ่อหลาง