เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 168 อวสาน
ยอดอัจฉริยะแปดคนมองหลิวเทียนหยางด้วยสีหน้าชาเย็น ความไร้เรี่ยวแรงอันลึกซึ้งห่อหุ้มพวกเขาไว้ ค่อย ๆ ฉุดลากทั้งแปดดิ่งลงสู่หุบเหวแห่งความสิ้นหวัง
กู่เซิ่งมองบัวอริยะหลายกลีบบนไหล่ซ้ายของหลิวเทียนหยาง แล้วเหลือบมองบัวอริยะพันกลีบของตนเอง อยู่ ๆ ก็อยากหัวเราะอย่างบอกไม่ถูก
การสังหารข้ามขั้นไม่ใช่ว่าไม่เคยพบเห็น แต่การสังหารข้ามขั้นได้ภายในขอบเขตอริยะนั้นช่างพบได้ยากยิ่ง ทว่าใช่ว่าจะไม่มีเลย
แต่การที่หลิวเทียนหยางมีบัวกลีบซ้อนไล่สังหารอริยะบัวซ้อนชั้นและกู่เซิ่งเช่นนี้ ช่างไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยจริง ๆ!
“ผู้เปิดเส้นทางในทุกชาติภพของพวกเจ้าเป็นอสูรกายกันเช่นนี้หมดหรือ หรือมีเพียงเจ้าที่เป็นอสูรกายเช่นนี้?” กู่เซิ่งเอ่ยถาม หลิวเทียนหยางเผชิญกับคำถามที่ชวนงุนงงนี้ก็ยังคิดใคร่ครวญอย่างจริงจังก่อนตอบว่า “อาจเป็นได้ว่าผู้เปิดเส้นทางในแต่ละชาติภพต่างมีด้านที่แข็งแกร่งที่สุดของตนเอง อย่างเหอหลัวเสินในชาติภพแรก สามารถทะลวงขีดสุดได้ในทุกระดับ และบรรลุจุดสุดยอดใหม่ กระบี่ของหร่วนเฮ่อหลางเป็นที่ยอมรับกันทั่วโลกเทียนหยวนว่าเป็นอันดับหนึ่ง จุดสุดยอดแห่งมรรคากระบี่ ไร้เทียมทาน ผู้บำเพ็ญกระบี่ล้วนยากจะเทียบถึง แม้เวลาล่วงเลยหลายพันปีจนถึงวันนี้ ตำนานของเขาก็ยังคงเล่าขานสืบมา”
“พรสวรรค์ในเคล็ดวิชาลับของไป๋เฮ่อจื่อนั้นเป็นสิ่งที่ทำให้ผู้คนไม่บังเกิดความคิดที่จะก้าวล้ำเลยแต่แรก คนรุ่นหลังส่วนใหญ่เพียงคิดจะเข้าใกล้ ไม่เคยคิดจะก้าวล้ำเลย”