เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 167 ตำหนักเทพบรรพกาลและตำหนักหมู่มาร
สีหน้าของหลีชวนค่อย ๆ กลับสู่ความสงบ เขามองเฉาอวิ๋นซานที่อยู่ตรงข้ามแวบหนึ่ง เฉาอวิ๋นซานพนมมือทั้งสอง ตาก็มองจมูก จมูกมองใจ เห็นได้ชัดว่าแสดงเจตนาว่าจะไม่ข้องเกี่ยวกับเรื่องนี้
“เทียนอวี่เอ๋ย ข้ามีแผนการของข้าเอง เป็นไปไม่ได้หรอกที่ข้าซึ่งเป็นบรรพชนของเผ่าเทพ จะทำเรื่องที่เป็นภัยต่อประชาชนเผ่าเทพนับร้อยล้านคน” หลีชวนใช้เวลานานกว่าจะให้คำตอบที่ไม่นับว่าเป็นคำตอบนี้ เฟิ่งเทียนอวี่ขมวดคิ้วแน่นเอ่ยถามว่า “บรรพชน คำตอบเช่นนี้หากนำไปให้ประชาชน ท่านเองก็รู้ว่าคงไม่เกิดผลใด หรืออาจยิ่งเติมฟืนเข้ากองไฟ ทำให้ประชาชนเกรี้ยวกราดยิ่งขึ้น”
หลีชวนตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ผ่านไปเนิ่นนาน เขาหยิบหมากดำขึ้นมา วางลงบนจุดสำคัญยิ่งจุดหนึ่งบนกระดานที่กำลังประหัตประหารกันอย่างดุเดือด สถานการณ์บนกระดานเปลี่ยนไปในทันที ด้วยความต่างเพียงหมากเดียว หมากขาวของเฉาอวิ๋นซานกลับตกอยู่ในฝ่ายรับ แพ้เป็นที่แน่นอนแล้ว
“เรื่องนี้ก็เอาเป็นว่าตกลงกันเช่นนี้ก่อน ทางฝั่งประชาชนพวกเจ้ายังมีบารมีมากมาย คำตอบทั้งหมดทำได้เพียงรอให้ผู้เปิดเส้นทางบุกเบิกเส้นทางโบราณทะลวงฟ้าเสียก่อนจึงจะเกิดผล... เฉาอวิ๋นซาน หมากตานี้เจ้าแพ้แน่นอนแล้ว!” หลีชวนอธิบายกับเฟิ่งเทียนอวี่ด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วพลันเปลี่ยนเป็นท่าทางเด็กแก่หัวรั้น หันไปยิ้มให้เฉาอวิ๋นซาน เปลี่ยนเร็วจนเฟิ่งเทียนอวี่ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง