เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 162 กักตน
เมื่อประตูปิดลง ภายในชั้นที่หนึ่งของหอคอยทะลวงสวรรค์ก็พลันสว่างไสวขึ้นมา
ภายในหอคอยทะลวงสวรรค์เป็นมิติเอกเทศเช่นกัน หลิวเทียนหยางมาถึงชั้นที่หนึ่ง เส้นทางที่เพิ่งก้าวผ่านมาค่อย ๆ เลือนหายไป เพียงไม่นานเบื้องหน้าก็ปรากฏแสงสว่างวาบ เมื่อก้าวเข้าสู่แสงสว่างนั้น ทิวทัศน์ตรงหน้าของหลิวเทียนหยางก็แปรเปลี่ยนเป็นท้องฟ้าครามเมฆขาวและทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา
ทว่าในทิวทัศน์อันเงียบสงบ งดงาม และอบอุ่นเช่นนี้ กลับมีผู้คนที่ดูขัดตายิ่งนักปรากฏขึ้นมาหลายคน
ในบรรดาคนเหล่านั้น บ้างสวมเกราะเหล็กเป็นขุนพลผู้น่าเกรงขาม บ้างสวมเสื้อคลุมยาว กลิ่นอายสง่างามเปี่ยมภูมิเป็นอาจารย์สอนหนังสือ บ้างถึงขั้นเป็นสตรีโฉมงามที่ดูอ่อนแอแบบบาง และยังมีเด็กไร้เดียงสาที่ถือถังหูลู่...
หลิวเทียนหยางมองผู้คนตรงหน้าแล้วเอ่ยถาม “ชั้นนี้คัดเลือกเหลือแค่พวกเจ้าเท่านี้หรือ”
อาจารย์สอนหนังสือที่เป็นผู้นำยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางกล่าว “เหลือเพียงพวกเราแล้วขอรับ ทว่าคุณภาพของพวกเรานั้นสูงยิ่ง น่าจะพอเข้าตาท่านได้”
หลิวเทียนหยางพยักหน้าโดยไม่เอ่ยคำ บัวอริยะบนไหล่ซ้ายเบ่งบานสะพรั่ง พลังอริยะซัดกระหน่ำใส่กลุ่มคนตรงหน้าภายในชั้นนี้อย่างบ้าคลั่ง
ทว่าผู้คนฝั่งตรงข้ามเมื่อต้องเผชิญกับพลังอริยะอันเปี่ยมล้นด้วยความน่าเกรงขาม กลับไม่มีผู้ใดมีสีหน้าเคร่งเครียดเลยสักคน พลังอริยะราวกับพายุคลั่ง แต่กลับถูกกระแทกจนแหลกสลายบนปราการเมืองอันสูงตระหง่านและแข็งแกร่ง