เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 163 ผ่านด่าน
เผ่ามนุษย์ ภายนอกสำนักศึกษาเซิ่งเทียน
เจดีย์ยักษ์ทะลวงฟ้าตระหง่านอยู่ ณ ที่ซึ่งห่างจากสำนักศึกษาเซิ่งเทียนไปไม่ไกล ผู้คนต่างล่วงรู้ว่านี่คือสิ่งใด ทั้งยังรู้ว่าผู้เปิดเส้นทางกำลังเก็บตัวฝึกตนอยู่ภายใน ทว่าพวกเขากลับมิได้ส่งผู้ใดไปคอยพิทักษ์หอคอยทะลวงสวรรค์แม้แต่คนเดียว ด้วยเพราะผู้ที่มีความสามารถและความกล้าหาญพอจะสร้างความเสียหายแก่หอคอยทะลวงสวรรค์ได้นั้น อย่างน้อยที่สุดย่อมต้องอยู่ในขอบเขตอริยะ
“เทียนหยางบำเพ็ญอยู่ที่นี่มาหนึ่งเดือนเต็มแล้ว มิรู้ว่ายามนี้เขาเป็นเช่นไรบ้าง”
ภายในสำนักศึกษาเซิ่งเทียน ผู้อาวุโสใหญ่มองดูมหาเจดีย์สูงเสียดฟ้าที่อยู่ไม่ไกลพลางพึมพำเสียงแผ่ว ด้านข้างกายเขา หงซู่ผู้รักษาการในตำแหน่งผู้อำนวยการแห่งสำนักศึกษาเซิ่งเทียนเอ่ยปลอบว่า “หอคอยทะลวงสวรรค์คือสิ่งที่เหอหลัวเสินทิ้งไว้ ต่อให้ด่านค่ายกลภายในจะยากเย็นแสนเข็ญเพียงใด เหอหลัวเสินย่อมต้องมอบความช่วยเหลือให้อยู่บ้าง ตอนนี้พวกเราเพียงเตรียมพร้อมรอคอยให้เทียนหยางสิ้นสุดการเก็บตัว จากนั้นจึงเบิกทางเปิดเส้นทางโบราณทะลวงฟ้า... รอฟังข่าวดีของพวกเขาเถิด”
ผู้อาวุโสใหญ่กลับทอดถอนใจคำรบหนึ่ง เขาย่อมฟังออกแต่น้ำเสียงคำพูดของหงซู่ว่า แม้กระทั่งตัวหงซู่เองก็มิได้มีความหวังต่อสิ่งที่เรียกว่า “ข่าวดี” มากมายอันใดเลย
ผู้อาวุโสใหญ่มิได้กล่าวสิ่งใดมากความแล้วเดินจากไป ส่วนหงซู่ยังคงยืนเหม่อมองหอคอยทะลวงสวรรค์แห่งนั้นอยู่ ณ ที่เดิมเนิ่นนาน จนกระทั่งถอนหายใจยาวเหยียดอย่างแช่มช้าแล้วจึงจากไป