เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 152 รนหาที่ตาย
จู๋จ้วนยิ้มเยาะ ไม่นำพาต่อคำตำหนิด่าทอของเจียงเยวี่ยแม้แต่น้อย
รอบกายของหลิวเทียนหยาง โลหิตของจู๋จ้วนลอยคว้างอยู่ข้างตัวเขา หมุนวนเป็นวงกลม โลหิตมังกรเหล่านั้นได้รับแรงดึงดูด ค่อย ๆ กลายสภาพเป็นอักษรแห่งเผ่ามังกร
“จู๋จ้วน เจ้าบ้าไปแล้วรึ! ทำเช่นนี้ทัณฑ์สวรรค์จะต้องกำจัดเจ้าแน่!” เจียงเยวี่ยตะโกนใส่จู๋จ้วนราวกับคุ้มคลั่ง ร่างเงาของนางปรากฏขึ้นอีกครั้งในชั้นที่เก้าของหอเก้าจุนจอมมารโลหิต ทว่ากลับไม่อาจเข้าไปในตะเกียงน้ำมันดวงนั้นได้
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ เจียงเยวี่ยเอ๋ยเจียงเยวี่ย คนที่งมงายในรักบนโลกใบนี้ ที่สามารถทนรออย่างยากลำบากได้นับพันปีเช่นเจ้า ช่างมีน้อยจนนับนิ้วได้จริง ๆ เจ้าเฝ้ารอมานานหลายปีถึงเพียงนี้ มิใช่เพื่อที่จะได้พบซ่งเตี้ยนชิวเร็ววันขึ้นหรอกหรือ ครั้งนี้ข้าจะช่วยให้เจ้าได้พบ! ความทรงจำของซ่งเตี้ยนชิวและหร่วนเฮ่อหลาง อีกทั้งผู้เปิดเส้นทางคนอื่น ๆ อีกมากมายถึงเวลานั้นล้วนจะตื่นขึ้น ทว่าผู้ที่กุมอำนาจควบคุมไว้อย่างแท้จริง จะเป็นคนไหนนั้นก็สุดรู้แล้ว”
“วิชาฝืนลิขิตสวรรค์นี้ แม้จะใช้วิธีการนอกรีตและเสี่ยงอันตราย แต่หากสำเร็จขึ้นมา ผลประโยชน์ที่ได้รับก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนต้องอ้าปากค้าง เจียงเยวี่ย เจ้าคอยดูเถิด ข้าจะต้องพิสูจน์ให้เห็นว่ามรรคของข้าในตอนนั้น ถึงจะเป็นมรรคที่ถูกต้องแท้จริง!” จู๋จ้วนตวาดกร้าว ปราณสีม่วงทองจากเคล็ดผนึกในมือพลันปะทุพุ่งสูงขึ้น ห่อหุ้มตัวมันและหลิวเทียนหยางเอาไว้ภายใน
“มา!”