เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 151 ฝืนลิขิตสวรรค์
“เฮ้ ๆ ๆ พี่หยาง มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากัน การบีบจุดตายของน้องชายเช่นนี้มันเกินไปแล้วนะ พวกเราสองคนสนิทสนมกันปานใด ไม่เห็นต้องทำตัวตึงเครียดถึงเพียงนี้เลย”
จู๋จ้วนมองดูหลิวเทียนหยางที่มือข้างหนึ่งกุมไข่มุกมังกร ส่วนมืออีกข้างถือแผ่นยันต์ด้วยเหงื่อกาฬไหลท่วมศีรษะ หากสิ่งของสองสิ่งนี้ถูกทำลายไปแม้แต่อย่างเดียว ย่อมสร้างความเสียหายใหญ่หลวงต่อมันอย่างยิ่ง
“ฮึ เห็นแก่ท่าทีจริงใจของเจ้า ครั้งนี้ข้าจะยกโทษให้เจ้าไปก่อน หากกล้ามีคราวหน้า ข้าจะบดขยี้ไข่มุกมังกรของเจ้าให้แหลกคามือ แล้วค่อยบดขยี้แผ่นยันต์ของเจ้าให้แหลกตาม!” หลิวเทียนหยางส่งเสียงฮึดฮัดข่มขู่คำหนึ่ง จู๋จ้วนพยักหน้ารับคำรัวเร็วราวกับไก่จิกข้าว ในใจอัดอั้นตันใจเหลือคณา มารดามันเถอะ หากไม่ใช่เพราะอยากออกไปข้างนอกให้เร็ววัน มีหรือที่ตัวมันซึ่งเป็นถึงอริยะอสูรอมตะ ตัวตนที่เป็นยอดผู้แข็งแกร่งสูงสุดในโลกเทียนหยวน จะยอมถูกรุ่นเยาว์ผู้หนึ่งตะคอกสั่งการเช่นนี้
“ยามนี้กายเนื้อของข้าบาดเจ็บไม่น้อย เจ้ามีวิธีช่วยให้กายเนื้อของข้าฟื้นฟูโดยเร็วหรือไม่” หลิวเทียนหยางเอ่ยถาม
“ไม่มี” จู๋จ้วนส่ายหัวมังกรขนาดยักษ์พลางกล่าว
“เช่นนั้นเจ้าสามารถช่วยข้าฟื้นฟูกายเนื้อให้เร็วขึ้นได้หรือไม่ เช่นนี้ข้าจะได้ช่วยเจ้าทำลายผนึกได้เร็วยิ่งขึ้น”
จู๋จ้วนกลอกดวงตามังกรเล็กน้อย เนิ่นนานผ่านไปจึงเอ่ยขึ้นว่า “มีน่ะมีอยู่ ทว่าข้าเกรงว่าร่างกายของเจ้าจะแบกรับไม่ไหว”