เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 153 ตัดบัวศักดิ์สิทธิ์
บทที่หนึ่งร้อยห้าสิบสาม ตัดบัวศักดิ์สิทธิ์
ใบหน้าของจู๋จ้วนเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง หนวดมังกรที่เดิมทีเคยชูชันยามนี้กลับเหี่ยวเฉาลง มังกรยักษ์ยุคโบราณตนนี้ไม่หลงเหลือความเย่อหยิ่งทระนงดังแต่ก่อนอีกต่อไป มันก้มศีรษะหมอบราบอยู่กับพื้น ท่าทีทอดอาลัยตายอยากพลันปรากฏออกมาบนร่างของมันอย่างแจ่มชัดที่สุด
“ไม่จริงน่ามังกรเฒ่า ถึงขนาดนั้นเชียวหรือ? นี่ก็เริ่มทอดอาลัยตายอยากแล้วรึ เช่นนั้นหากต่อไปเจ้าถูกทัณฑ์อัสนีผ่าตายจะทำอย่างไรเล่า?” หลิวเทียนหยางมองดูจู๋จ้วนที่เปลี่ยนท่าทีไปอย่างสิ้นเชิง พลางเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ทว่าจู๋จ้วนคล้ายยอมรับชะตากรรมไปแล้ว เอ่ยออกมาอย่างหม่นหมองไร้ชีวิตชีวาว่า “เช่นนั้นก็ปล่อยให้มันผ่าข้าให้ตายไปเสีย อย่างไรทัณฑ์อัสนีหกสายที่เหลือก็รวมเป็นหนึ่ง หลบก็หลบไม่พ้น ต้านก็ต้านไม่อยู่ สู้ตายอย่างสบายใจสักหน่อยก่อนสิ้นลมยังดีกว่าเปลืองแรงเปล่า”
หลิวเทียนหยางเบิกตากว้าง “ไม่ใช่แล้ว ที่แท้เจ้าเป็นพวกถอดใจง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวรึ?”
จู๋จ้วนไม่เอ่ยวาจา เอาแต่ก้มหน้าหมดอาลัยตายอยากอย่างเดียว หลิวเทียนหยางเห็นดังนั้นจึงเอ่ยว่า “เช่นนั้นข้าก็ทอดอาลัยด้วย ชาตินี้ก็ปล่อยให้ตายอยู่ที่นี่ไปเสียเลยก็แล้วกัน”