เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 147 ปราณเดียวสามหมื่นลี้ สะท้านเหมันต์สิบสี่โจว
เผ่ามาร นครจอมมารโลหิต ภายในชั้นที่เก้าของหอเก้าจุนจอมมารโลหิต
ตรงตะเกียงน้ำมันตรงมุมทิศตะวันตก เปลวไฟลุกโชน เปลวเพลิงพวยพุ่งสูงขึ้นมากว่าหนึ่งฉื่อแล้ว
“ผู้เปิดเส้นทางทุกชาติภพล้วนเป็นพวกวิปริตจริง ๆ” ภายในเสาทรงกลมสีดำมืด เสียงอันเย็นชาและเฉยเมยดังขึ้นอีกครา เจียงเยวี่ยในหมอกดำมองผ่านความมืดมิดไปยังตะเกียงน้ำมันตรงมุมกำแพงทิศตะวันตกดวงนั้น ท่ามกลางเปลวไฟที่ไหวระริก เงาร่างของหลิวเทียนหยางกำลังโลดแล่นอยู่ในการเข่นฆ่าสังหารอีกรอบหนึ่ง กระบวนท่ากระบี่แปรเปลี่ยนเป็นดุดันเหี้ยมเกรียม แทบไร้ซึ่งท่วงท่าส่วนเกิน ฟันกระบี่ออกไปคราใดล้วนเป็นท่าสังหารปลิดชีพ
หากจะเปรียบหลิวเทียนหยางเป็นนายพราน เช่นนั้นกระบวนท่ากระบี่ของเขาในอดีตก็คือนายพรานที่เพิ่งเริ่มออกล่า ประสบการณ์ไม่เพียงพอจนทำให้ไม่อาจจัดการเหยื่อได้เสียที
ทว่ายามนี้ หลังผ่านการเข่นฆ่ามาหลายครา กระบี่ของเขากลับคมกริบ ทรงประสิทธิภาพ กุมองศาได้เหมาะเจาะพอดิบพอดี ทั้งยังไม่สิ้นเปลืองเรี่ยวแรงโดยใช่เหตุ ได้พัฒนาไปสู่นายพรานผู้เจนจัดแล้ว
ท่ามกลางโลกที่เต็มไปด้วยกระบี่ หลิวเทียนหยางบาดเจ็บสะบักสะบอมไปทั่วร่างแล้ว