เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 146 บำเพ็ญมรรคากระบี่ ได้รับกระบวนท่ากระบี่
“ทุกท่าน ชักกระบี่เถิด” หลิวเทียนหยางกล่าวเสียงดังกังวาน ยามนี้เขาล่วงรู้วิถีการขับเคลื่อนของโลกใบนี้แล้ว นั่นคือการอาศัยปราณกระบี่ของตนเข้าชโลมกระบี่ในโลกแห่งนี้ เพื่อปลุกเหล่าเจ้าของกระบี่ให้ตื่นขึ้นมามอบบททดสอบแก่ตน
“ยังคงเป็นพ่อหนุ่มใจร้อน เช่นนั้นก็ให้ข้าได้ลองดูเสียก่อนว่าเจ้ามีฝีมือเพียงใด” จอมกระบี่ชราผู้หนึ่งแย้มยิ้มพลางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ในพริบตานั้น ระหว่างฟ้าดินนอกจากปราณกระบี่ของหลิวเทียนหยางแล้ว ปราณกระบี่ที่เหลือล้วนสลายหายไปฉับพลัน ครั้นผ่านไปไม่กี่ลมหายใจ ปราณกระบี่สายหนึ่งที่แกร่งกล้าและคมกริบยิ่งยวดก็แผ่กระจายออกมาจากกระบี่ของชายชราผู้นั้น
หลิวเทียนหยางกวาดสายตามองชายชรา แผ่นหลังค่อมเล็กน้อย ริ้วรอยลึกทั่วใบหน้า ทุกรอยล้วนเป็นร่องรอยลึกซึ้งที่กาลเวลาสลักไว้ ฝีเท้าของเขาโซเซ เพียงก้าวไปไม่กี่ก้าวก็เริ่มหอบหายใจ เห็นได้ชัดว่าเรี่ยวแรงของเขาไม่อาจค้ำจุนให้กวัดแกว่งกระบี่ได้แล้ว ผิวพรรณหยาบกร้านดั่งไม้แห้ง สองมือเต็มไปด้วยรอยด้านหนา นั่นคือร่องรอยที่หลงเหลือจากการทุ่มเทฝึกฝนกระบี่ รอยด้านหนาเตอะเช่นนั้นบ่งบอกว่านี่คือจอมกระบี่ที่พากเพียรยิ่งผู้หนึ่ง แม้ชราภาพจนหลังโกง ทว่าจิตใจยังคงกระปรี้กระเปร่า แววตาราวกับมีประกายแสง หลิวเทียนหยางสบตากับเขา ความรู้สึกนั้นประหนึ่งต้องสายลมวสันต์ ดั่งผู้เฒ่าผู้เปี่ยมเมตตากำลังทอดมองทายาทรุ่นหลังผู้น่าเอ็นดูอย่างอ่อนโยน