เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 131 ต้นไม้โลก
หลิวเทียนหยางและหวงเซียวต่างนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำใดอยู่เช่นนี้เป็นเวลาหนึ่งถ้วยชา
“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” หลิวเทียนหยางเป็นฝ่ายทำลายความเงียบเอ่ยถามก่อน หวงเซียวพยักหน้าแต่ไม่ได้พูดจา
บรรยากาศเงียบสงบลงอีกครา ส่วนลึกในห้วงสมองของหลิวเทียนหยางก็มีเศษเสี้ยวความทรงจำผุดขึ้นมาอีกครั้ง ชั่วพริบตานั้น แววตาของหลิวเทียนหยางหม่นแสงไร้ประกาย ราวกับได้สิ้นใจไปแล้ว
“ความจริง หากเจ้าคิดจะจากไป ข้าก็จะไม่ขัดขวางเจ้า...”
“เพียงแต่ข้าก็ไม่อาจเปลี่ยนเจตจำนงของตระกูลได้เช่นกัน เพราะการจะเก็บสายเลือดของเจ้าไว้ เป็นผลลัพธ์ที่ระดับสูงทั้งตระกูลหารือกันแล้วจึงสรุปออกมา”
หลังจากหวงเซียวพูดจบ ก็หันหน้าไปมองหลิวเทียนหยาง เดิมทีคิดจะอ่านอะไรบางอย่างจากสายตาของอีกฝ่าย ทว่ากลับไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นสิ่งซึ่งนางมิอาจลืมเลือนได้ชั่วชีวิตนี้
เห็นเพียงสองตาของหลิวเทียนหยางพลันกลวงเปล่า เปลวเพลิงสีดำลุกโชนอย่างบ้าคลั่งอยู่ภายในเบ้าตา เสื้อผ้าบนร่างของเขาก็ระเบิดออกในพริบตาเดียว ร่างกายที่สมควรจะเปลือยเปล่ากลับถูกหมอกดำปกคลุม หมอกดำควบแน่นกลายเป็นวัตถุ กลายเป็นอาภรณ์สีดำขลับที่มีลวดลายแถบสีแดงประดับตามขอบ
“หลิวเทียนหยาง เจ้า เจ้าเป็นอะไรไป” หวงเซียวมองดูหลิวเทียนหยางที่ผิดแผกไป ชั่วพริบตาที่สบตากับอีกฝ่าย ความหนาวเหน็บถึงขีดสุดสายหนึ่งก็พุ่งตรงขึ้นสู่สมอง