0129

⬢⬢⬢

ตอนที่ 129 สำเร็จมือ

หลิวเทียนหยางมองรอยกรีดบนร่างกายด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ นั่นคือร่างกายที่แม้แต่กระบี่ลงมือเต็มกำลังของหวงซิงเย่ยังไม่อาจทิ้งร่องรอยไว้ได้เลยแท้ ๆ

“วสันต์สายลมโปรยฝน!”

น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นอีกครา คราวนี้สายลมวสันต์อันอบอุ่นพัดผ่านผืนพสุธา นอกจากหลิวเทียนหยางแล้ว สรรพชีวิตทั้งมวลล้วนรู้สึกถึงสายลมบริสุทธิ์อันชวนให้จิตใจปลอดโปร่งสะกิดสายธารแห่งใจของพวกเขา สรรพชีวิตพลันเปี่ยมล้นด้วยพลังมีชีวิต ทุกสิ่งล้วนเปี่ยมด้วยความหวัง

ทว่ามีเพียงหลิวเทียนหยางเท่านั้นที่สัมผัสได้ถึงเจตนาสังหารอันเยียบเย็นเสียดกระดูกท่ามกลางสายลมวสันต์นั้น เจตนาสังหารนั้นหนาวเหน็บแทรกกระดูก บีบคั้นเข้าสู่หัวใจ!

ซ่า!

ภายในจวนเจ้าเมืองกลับมีสายฝนแห่งวสันตฤดูโปรยปรายลงมา ในสารทฤดูเช่นนี้

“เหตุใดจึงผ่อนคลายสบายใจถึงเพียงนี้” หวงซิงเย่สัมผัสถึงพิรุณวสันต์อันพร่างพราย สายธารแห่งใจที่แต่เดิมตึงเครียดของเขาพลันผ่อนคลายลง ท่ามกลางโลกแห่งจิตวิญญาณของเขา ราวกับทะเลทรายมีตาน้ำทิพย์ผุดขึ้นมา

ติ๊ง!