0127

⬢⬢⬢

ตอนที่ 127 ไม่หวังสังหารศัตรู

“เจ้าหนู รับกระบวนท่า!”

หวงซิงเย่ถือกระกระบี่คู่ต่างขนาดสังหารเข้ามาอีกครา กระบี่ยาวแทงไปเบื้องหน้า กระบี่สั้นรอจังหวะเคลื่อนไหว ท่าทีดุดันเกรี้ยวกราด

หลิวเทียนหยางหรี่ตาทั้งสองข้างลงเล็กน้อย ความคิดพลิกแล่น สะบัดข้อมือเก็บหอกยาวกลับเข้าในแหวน ขณะเดียวกันเส้นชีพจรและเลือดเนื้อทั่วร่างพลันสะท้าน ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นไม่น้อยในพริบตา

“แปดประตูปากั้ว ประตูคั่น เปิด!” หลิวเทียนหยางตวาดลั่น เลือดเนื้อทั่วกายปูดโปนซัดสาดอย่างห้าวหาญ รอบกายของเขาราวกับมีมวลน้ำหลากท่วมท้นโอบล้อม ห้วงว่างกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่นรุนแรง ข้างกายของหลิวเทียนหยางนั้น หวงซิงเย่สัมผัสได้ถึงกระแสน้ำเชี่ยวกรากแห่งมิติอันทรงพลังสายหนึ่ง พลังแห่งกฎในนั้น ถึงกับกลายเป็นวารีทั้งหมดในการรับรู้ของเขา!

“เหอะ?!” เมื่อหวงซิงเย่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติรอบตัวหลิวเทียนหยาง ก็หยุดการโจมตีลงทันที ยืนเบิกตากว้างมองหลิวเทียนหยางอยู่ที่เดิม ขณะเดียวกันกระบี่คู่ต่างขนาดในมือก็ยังคงตั้งท่าเตรียมพร้อม สามารถรับมือกับหลิวเทียนหยางที่อาจจู่โจมกะทันหันได้ตลอดเวลา

ทว่าหลิวเทียนหยางกลับยังคงไม่มีการเคลื่อนไหวอันใด เพียงยืนหลับตาพักผ่อนอยู่กับที่เท่านั้น

แต่หลิวเทียนหยางยิ่งเป็นเช่นนี้ หวงซิงเย่ก็ยิ่งไม่วางใจ อย่างไรเสียเจ้าเด็กผู้นี้หาญกล้าบุกมาลอบสังหารเพียงลำพัง ย่อมต้องมีฝีมืออยู่บ้างเป็นแน่

“ฟู่ ฟู่ ฟู่!”