0112

⬢⬢⬢

ตอนที่ 112 เมฆาว่างเปล่า นกกระเรียนป่า

หลิวเทียนหยางมองดูทะเลหมอกที่ม้วนตัวขึ้นลง พลันหวนนึกถึงวันคืนเมื่อครั้งยังอยู่ในสำนักศึกษาเซิ่งเทียนอีกครา

ในกาลนั้น บนขุนเขาฉี่หลิงเขาสามารถชมทัศนียภาพอันงดงามของทะเลหมอกที่ซัดสาดดั่งระลอกคลื่นได้ทุกเมื่อเชื่อวัน ทว่ายามนี้ในสำนักศึกษาเสวียนเซิ่ง แม้แต่การเฝ้ามองดวงตะวันตกดินตั้งแต่ต้นจนจบก็ยังยากยิ่ง

“มิรู้ว่ายามนี้สำนักศึกษาเซิ่งเทียนจะเป็นเช่นไรบ้าง บรรดาอาจารย์…ล้วนสบายดีหรือไม่” หลิวเทียนหยางมองอัสดงสีชาดดั่งโลหิตและเมฆหมอกสีกุหลาบทั่วฟ้า พึมพำกับตนเอง ก่อนจะเงยหน้าดื่มสุราไปคำหนึ่ง พลางจิ๊ปาก ขมวดคิ้วแล้วถ่มน้ำลายออกมา “สุราของเผ่าเซียนกระทั่งรสชาติยังนุ่มนิ่มเช่นนี้ ช่างไม่อร่อยเอาเสียเลย มิอาจเทียบกระทั่งสุราที่นุ่มที่สุดของเผ่ามนุษย์เราได้ เฮ้อ มาถึงที่นี่คิดอยากจะเมามายสักคราก็ยังยากเย็นนัก”

“ผู้ใดบอกว่าสุราของเผ่าเซียนเรานุ่มนิ่ม ดูท่าเจ้าคงมิเคยได้ลิ้มรสสุราชั้นดีกระมัง”

เสียงเอ่ยตอบดังขึ้นเหนือศีรษะของหลิวเทียนหยาง เขาเงยหน้าขึ้นมอง ฉู่ชิวกำลังกอดไหสุราสองไหไว้ในอ้อมอกพลางก้มลงมองเขาจากเบื้องบน มุมปากแต่งแต้มรอยยิ้มหยอกเย้าลึกลับ

“เจ้าเสียสติไปแล้วรึ บินสูงเพียงนั้นคิดจะทำสิ่งใด” หลิวเทียนหยางขว้างขวดสุราเปล่าในมือเข้าใส่ฉู่ชิว อีกฝ่ายโคจรเซียนหยวนปัดขวดสุราที่พุ่งมาออกไปแผ่วเบา แค่นเสียงเย็นชาพลางกล่าวว่า “เสียแรงที่ข้าอุตส่าห์นำสุราชั้นเลิศมาหมายจะร่ำสุราให้เมามายไปพร้อมกับเจ้า เจ้ากลับดีนัก ปฏิบัติต่อแขกเช่นนี้หรือ”