0111

⬢⬢⬢

ตอนที่ 111 สงบเงียบ

สำนักศึกษาเสวียนเซิ่ง

ยามที่จางเสวียนอู่และหลิวเทียนหยางปรากฏตัวขึ้นจากช่องทางมิติ จางเสวียนอู่ก็ตบอกตนเองด้วยความหวาดผวา เขายังคงสัมผัสได้ถึงหัวใจภายในทรวงอกที่กำลังเต้นระรัวประหนึ่งกวางป่าที่ถูกขังอยู่ในกรงขัง กำลังใช้พละกำลังของตนพยายามสั่นคลอนกรงขังนั้น

“หากพวกเราช้าไปกว่านี้อีกนิด เกรงว่าวันนี้คงได้ตายอยู่ที่นั่นแล้ว... ข้ายังพอทำเนา แต่เจ้ากลับต้องมาตายตรงหน้าประตูบ้านตนเอง คิดดูแล้วช่างน่าเวทนายิ่งนัก” จางเสวียนอู่สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าลึก ๆ คำใหญ่ รู้สึกยินดีที่ตนเองเพิ่งรอดพ้นความตายมาได้ ความรู้สึกหลังรอดชีวิตจากมหันตภัยทำให้ยามที่เขาเงยหน้ามองฟ้า เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าท้องฟ้าช่างครามเช่นนี้ การมีชีวิตอยู่ช่างดียิ่งนัก

ทว่าหลิวเทียนหยางกลับไม่เอ่ยปาก ดูไร้แก่ใจอย่างยิ่ง ย่อมเป็นเช่นนั้น สถานที่ที่ชุบเลี้ยงเขามาในยามนี้กำลังเผชิญกับการจุติของมหาผู้ยิ่งใหญ่เผ่าโบราณ อาจเพียงแค่พลั้งเผลอเพียงนิดเดียว ก็จะส่งผลให้เผ่ามนุษย์ต้องล่มสลายลง เขาจะเบิกบานใจขึ้นมาได้อย่างไร

จางเสวียนอู่สังเกตเห็นความไม่สบอารมณ์ของเจ้าตัวเล็กข้างกาย จึงหุบปากไม่เอ่ยคำใดอีก เวลานี้ ปล่อยให้อีกฝ่ายได้อยู่เงียบ ๆ ลำพังคงจะดีที่สุด