0110

⬢⬢⬢

ตอนที่ 110 ม่านปิดฉาก

จิ่วหยางขว้างฉือฉื่อออกไปอย่างแรง แล้วใช้โซ่เหล็กในมือควบคุมฉือฉื่อ โจมตีจากระยะไกลประหนึ่งใช้ค้อนดาวตก หลิวอู่หยวนตวัดกระบี่พาดขวางเข้าต้าน แต่ฟันของฉือฉื่อกลับกัดตรึงกระบี่ยาวของหลิวอู่หยวนเอาไว้ จิ่วหยางออกแรงกระชากโซ่เหล็ก หลิวอู่หยวนถูกแรงดึงกระชากตัวไปข้างหน้า จิ่วหยางจึงถีบขาตรงเข้าใส่หน้าท้องของหลิวอู่หยวน ร่างของเขาถอยร่นออกไป

หลิวอู่หยวนตั้งหลักยืนนิ่ง จากนั้นสลายกระบี่ยาวในมือที่ควบแน่นขึ้นจากพลังอันยิ่งใหญ่แห่งฟ้าดินลง ยกสองนิ้วมือขวาตั้งตรงไว้เบื้องหน้าทรวงอกห่างออกไปไม่กี่ชุ่น พลันบังเกิดปราณกระบี่สะท้านฟ้าพวยพุ่งขึ้นมาระหว่างฟ้าดินแห่งนี้

สีหน้าของจิ่วหยางเคร่งเครียด ฟ้าดินแห่งนี้ยังคงถูกหลิวอู่หยวนควบคุมไว้ด้วยฟ้าดินร่วมจิต ตนจึงมิกล้าผลีผลาม หากถึงเวลาแล้วหลิวอู่หยวนหลอมรวมกลืนฟ้าดินแห่งนี้เข้าด้วยกัน เช่นนั้นเขาก็คงต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ฟ้าดินเป็นศัตรู

“จิ่วหยาง พูดตามตรง หากมิได้มีเรื่องราวนั้นในอดีต บางทีวันนี้ข้าอาจมิใช้กระบวนท่านี้กับเจ้า และพวกเราก็อาจมิต้องเดินมาถึงสถานการณ์ที่มิอาจอยู่ร่วมฟ้าเฉกเช่นวันนี้” สองนิ้วที่ตั้งตรงของหลิวอู่หยวนสั่นสะท้านเล็กน้อย ดูเหมือนกำลังพยายามควบคุมบางสิ่งอย่างสุดกำลัง ทว่าคำพูดอันกะทันหันของหลิวอู่หยวนกลับทำให้จิ่วหยางจับต้นชนปลายมิถูก เอ่ยถามด้วยความเคลือบแคลงว่า “เจ้าเล่นตุกติกอันใด คิดมิถึงว่าเจ้าเพิ่งจะนึกอยากร้องขอความเมตตาเอาป่านนี้? สายเกินไปแล้ว!”