0069

⬢⬢⬢

ตอนที่ 69 หลี่ซิงเฉิน

หลิวเทียนหยางหอบหายใจอย่างหนักหน่วง กระบี่เสวียนอวี่ในมือสั่นสะท้านไม่หยุด

เมื่อมาถึงป่าเขาด้านหลังสำนัก แม้คิดจะสงบจิตใจไม่หวั่นไหวต่อสิ่งใด ทว่าทุกคราที่หวนนึกถึงเรื่องที่บุตรชายของตนถูกส่งเข้ามาในสำนักศึกษาก็มักจะไม่อาจสงบลงได้เสมอ

ใบหน้าของหนิงเฉินที่เดิมทีจวนจะลืมเลือนไปแล้วพลันผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครา

เรื่องเหลวไหลอันน่าขันเหล่านั้นที่เกิดขึ้นภายในสุสานราชันเซียน หลิวเทียนหยางมักจะนึกถึงขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามใจ ขณะเดียวกันหลังจากพบหนิงเฉินที่เผ่าเซียนแล้ว คำพูดเหล่านั้นที่นางเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเย็นชา เขาก็มักจะหวนนึกถึงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน

เวลานั้นตนเองช่างทึ่มทื่อราวกับท่อนไม้ หาได้คาดคิดไม่ว่าสิ่งที่หนิงเฉินเอ่ยคือถ้อยคำประชดประชันด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ชั่วขณะนั้นเขาก็ถูกความโกรธครอบงำจนหน้ามืดตามัว จึงสะบัดหน้าจากมาด้วยความขุ่นเคือง ไม่ก้าวเข้าไปข้องแวะในชีวิตของนางอีกต่อไป

ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ภายในใจของเขาก็มุ่งมั่นต่อเป้าหมายหนึ่ง นั่นคือการแข็งแกร่งขึ้นจนเพียงพอจะยืนหยัดอย่างทะนงองอาจในโลกหล้า และกวาดสายตามองศัตรูทั้งปวงในใต้หล้าได้อย่างเหยียดหยาม