เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 68 จนปัญญา
เสี่ยวจื่อมองหลิวเทียนหยางด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ขณะนี้หลิวเทียนหยางกลับนั่งหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเก้าอี้ ในสมองส่งเสียงอื้ออึง ไม่รู้ว่าควรจะทำอะไร หรือจัดการอย่างไรดี
“เสี่ยวจื่อ เจ้าไม่ได้ล้อข้าเล่นจริง ๆ หรือ ข้ามีลูกอยู่ในสำนักศึกษาจริง ๆ รึ อีกทั้งยังเป็นพวกท่านอาจารย์ที่กำลังเลี้ยงดูอยู่เนี่ยนะ” น้ำเสียงของหลิวเทียนหยางเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
อย่างไรเสียเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะอายุสิบสี่ปี ต่อให้ปีนี้ใกล้จะผ่านพ้นไปจนกลายเป็นอายุสิบห้าปี นั่นก็เป็นข่าวที่น่าตกใจสะท้านฟ้าสะเทือนดินยิ่งนักอยู่ดี!
ผู้ใดกันอายุสิบห้าปีก็เป็นพ่อคนแล้ว!
ทว่าสายตาและสีหน้าของเสี่ยวจื่อไม่เหมือนกำลังโกหกล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย ข้อสำคัญคือการล้อเล่นเช่นนี้สำหรับพวกเขาทั้งสองคนแล้วไม่มีประโยชน์อันใดเลยสักนิด
“เช่นนั้น...เป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง” แม้หลิวเทียนหยางจะยังไม่อาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้ แต่ก็ยังคงถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง เสี่ยวจื่อมองท่าทางหมดเรี่ยวแรงของหลิวเทียนหยางแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “เป็นเด็กผู้ชาย”
“อ้อ เด็กผู้ชายรึ...เด็กผู้ชาย...” สายตาของหลิวเทียนหยางพลันเลื่อนลอยขึ้นมา
เสี่ยวจื่อก้มหน้ากินข้าวอย่างเงียบงัน บรรยากาศภายในบ้านทั้งหลังเงียบสงบอย่างประหลาด คนทั้งสองไม่มีใครพูดจา นิ่งเงียบกันอยู่เช่นนี้ตลอด จนกระทั่งเพื่อนสนิทของเสี่ยวจื่อมาหานางเพื่อไปยังหอคอยชิงสวรรค์สร้างวาสนาด้วยกัน หลิวเทียนหยางและเสี่ยวจื่อจึงค่อยได้สติกลับมาจากเรื่องในใจของแต่ละคน