เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 60 ชั่วพริบตาฟันสองแขน
หลังจากหลิวเทียนหยางจัดการคนสวมหน้ากากคนสุดท้ายลงได้ เขาก็ถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง ทรุดตัวนั่งลงกับพื้นเพื่อค่อย ๆ ผ่อนคลายความเหนื่อยล้าของร่างกาย
กระบี่ยาวเล่มหนึ่งแทงทะลุผ่านหน้าอก ปลายกระบี่ยังคงมีโลหิตสด ๆ หยดริน
“เฮ้อ เหนื่อยจริง ๆ” หลิวเทียนหยางทำหน้าบึ้งตึงพลางทอดถอนใจ ครั้งนี้คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าคนสวมหน้ากากทั้งเจ็ดคนเมื่อดิ้นรนตอบโต้ก่อนตายและงัดพลังทั้งหมดออกมาจะร้ายกาจถึงเพียงนี้ เกือบจะพลาดท่าในสระน้ำตื้นอีกคราเสียแล้ว
“อย่างไรเสียก็นับว่าเป็นเรื่องดี คอยเตือนสติข้าว่าไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรทุ่มสุดกำลัง ไม่อาจประมาทเลินเล่อได้” หลิวเทียนหยางค่อย ๆ กำด้ามกระบี่เล่มที่แทงทะลุหน้าอกเอาไว้ แล้วค่อย ๆ ชักออก
หลิวเทียนหยางเจ็บปวดจนสูดลมหายใจเข้าลึก ร่างกายกระตุกเกร็งไปทั้งตัว
“คลาดไปเพียงหนึ่งชุ่น ก็จะถึงหัวใจแล้ว” หลิวเทียนหยางกุมหน้าอก มุมปากมีโลหิตสดไหลซึม รีบโคจรพลังแท้เพื่อห้ามเลือด นำสมุนไพรโอสถออกมาจากแหวนเก็บของแล้วกลืนลงไป นั่งขัดสมาธิโคจรลมปราณ บาดแผลจึงค่อย ๆ สมานตัว
ศึกนี้ หลิวเทียนหยางใช้กำลังตนเพียงลำพังเข้าปะทะหักหาญกับคนสวมหน้ากากเจ็ดคนที่หลุดพ้นจากพันธนาการ คนสวมหน้ากากทั้งเจ็ดล้วนขายดวงจิตวิญญาณให้แก่หอคอยชิงสวรรค์สร้างวาสนาจนได้วิถีแห่งความเป็นอมตะ แม้ร่างเนื้อจะนับว่าเป็นศพเดินได้ แต่ดวงกายดวงจิตเพียงเศษเสี้ยวในนั้นก็ยังคงใช้เป็นหลักฐานยืนยันได้ว่าพวกเขายังคงมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้