0046

⬢⬢⬢

ตอนที่ 46 หุบเขาเงียบเหงา

ฝนซาฟ้าโปร่ง หลิวเทียนหยางเปียกปอนไปทั้งตัว

เขาคลำแหวนเก็บของบนนิ้วมือเบา ๆ แสงสว่างวาบขึ้นจากแหวนเก็บของ แผนที่หนังแกะแผ่นหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในมือ

“ป่าโบราณหยุนฮวงสิ้นสุดลงแล้ว ต่อไปก็…” ดวงตาคู่หนึ่งของหลิวเทียนหยางฉายแววมืดมนอย่างยิ่งขณะมองดูจุดที่ถูกขีดวงไว้ด้วยหมึกสีแดงบนแผนที่ เวลานี้มีเพียงป่าโบราณหยุนฮวงเท่านั้นที่เขาเดินจนทั่ว ทั้งยังก้าวจากขอบเขตห้าตำหนักเข้าสู่ขอบเขตแปดตำหนักได้สำเร็จ ณ ที่แห่งนั้น

ต่อจากนี้ เขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะเดินท่องไปยังสถานที่ซึ่งถูกหมึกสีแดงวงไว้เหล่านี้ให้ทั่วภายในเวลาสองปีข้างหน้า ภายในอาณาเขตของเผ่าเซียนนอกจากป่าโบราณหยุนฮวงแล้วยังมีอยู่อีกหลายแห่ง เขาจึงทอดสายตาไปยังสถานที่ซึ่งมีชื่อว่า “หุบเขาเงียบเหงา”

“สถานที่นี้น่าสงสัย เหาะผ่านเวหาเบื้องบน ปราณมรณะอึมครึม มิเคยร่อนลงไปสำรวจดู…” หลิวเทียนหยางอ่านข้อความกำกับตัวอักษรเล็ก ๆ ที่เฉาอวิ๋นซานเขียนไว้ด้านข้างอย่างคร่าว ๆ จากนั้นจึงพยักหน้า กำหนดจุดหมายปลายทางแห่งต่อไป

ภายในใจเปี่ยมด้วยพลังขับเคลื่อนอย่างบอกไม่ถูก หลิวเทียนหยางมักอยากหาเรื่องบางอย่างทำเพื่อให้ตนเองยุ่งอยู่ตลอดเวลา พลันใช้วิชาเหินเวหา ก็บินมุ่งหน้าไปยังหุบเขาเงียบเหงาตามการชี้นำบนแผนที่

หุบเขาเงียบเหงาอยู่ห่างจากเมืองพันกาลเป็นระยะทางกว่า 2,570 ลี้ ต่อให้หลิวเทียนหยางใช้วิชาเหินเวหาเร่งความเร็วจนถึงขีดสุด ก็ยังต้องใช้เวลานานถึงครึ่งเดือนจึงจะไปถึง