0047

⬢⬢⬢

ตอนที่ 47 วิชาคืนชีพโครงกระดูกหุบเขาเงียบเหงา

หลิวเทียนหยางมองดูโครงกระดูกทั้งเจ็ดร่างที่ร่วงหล่นกลับลงไปในหุบเขาเงียบเหงา ชั่วขณะนั้นรอยยิ้มของเขาแลดูคล้ายมารร้ายยิ่งกว่าเดิม

“ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ได้ถูกรังแกได้ง่าย ๆ!”

เลือดไหลรินจากทวารทั้งเจ็ด สีหน้ายิ้มหัวคลุ้มคลั่ง ธรรมลักษณ์เบื้องหลังดั่งวัชระพิโรธ แผ่ความน่าเกรงขามโดยมิต้องโกรธา

ยามที่โครงกระดูกทั้งเจ็ดร่างร่วงหล่นลงสู่ก้นหุบเขาอีกครา หลิวเทียนหยางก็ลอบถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง แม้ราชันยมโลกผู้ไม่หวั่นไหวจะมีอานุภาพทำลายล้างร้ายกาจยิ่ง ทว่าผลสะท้อนต่อร่างกายตนเองก็มิอาจดูเบาได้เลย ซึ่งเห็นได้ชัดจากเลือดที่กำลังไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดของหลิวเทียนหยางในยามนี้

“ยังดีที่คราวนี้ปรากฏขึ้นมาเพียงโครงกระดูกขอบเขตจุนเจ่อเจ็ดร่าง ดูจากท่วงท่าการออกกระบวนท่าที่ไม่ต่อเนื่องแล้ว ไม่แน่อาจเป็นเพราะขาดเลือดเนื้อไป หากเป็นเช่นนี้ ข้าก็ไม่ควรต้องหวาดเกรงโครงกระดูกขอบเขตกำเนิดวิญญาณ”

กระบี่ยาวในมือของหลิวเทียนหยางสั่นสะท้าน ส่งเสียงกังวานใส ศึกในวันนี้ นับว่าช่วยเสริมความฮึกเหิมให้แก่เขาได้ไม่น้อย

“เข้ามาเลย! ข้ารู้ดีว่ายังมีโครงกระดูกรอข้าอยู่อีก ในตอนแรกที่ป่าโบราณหยุนฮวงก็เป็นเช่นนี้ บัดนี้หุบเขาเงียบเหงาของเจ้าหรือจะใช้เพียงโครงกระดูกผู้ทรงเกียรติเจ็ดร่างมารับมือข้า?” แม้เลือดจะไหลรินจากทวารทั้งเจ็ด แต่เจตจำนงการต่อสู้ของหลิวเทียนหยางกลับไม่ลดถอยลงแม้แต่น้อย เขาตะโกนก้องลงไปยังแอ่งกระทะเบื้องล่าง