0043

⬢⬢⬢

ตอนที่ 43 ป่าลึกหยุนฮวง

เช้าวันรุ่งขึ้น หลิวเทียนหยางก็ถูกเสียงนอกประตูปลุกให้ตื่น

ที่แท้เป็นชายฉกรรจ์ที่สมควรออกไปทำไร่ไถนาแล้ว ที่ไม่เรียกหลิวเทียนหยางก็เพราะกลัวว่าร่างกายของเจ้าหนุ่มนี่จะทนรับไม่ไหว

หลิวเทียนหยางทนไม่ไหวในทันใด จึงลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย กินข้าวไปสองสามคำอย่างเรียบง่ายแล้วตามชายฉกรรจ์ออกไปทำไร่ พลางเอ่ยปากว่า “หนทางการบำเพ็ญก็ลำบากเช่นเดียวกัน อย่าเห็นว่าข้าอายุน้อยเพียงแค่นี้ แต่ข้านั้นทนลำบากได้มากนัก มิเช่นนั้นคงไม่มีพลังขอบเขตทงเสวียนตั้งแต่อายุเท่านี้ หรือก็คือเทียบเท่ากับขอบเขตเซียนแท้ของเผ่าเซียนพวกท่านหรอก ไม่ต้องกลัวว่าร่างกายข้าจะรับไม่ไหว ข้ากลัวแต่ว่าตนเองจะเอาแต่กินไม่ยอมทำงานจนทำให้พวกท่านรำคาญเสียมากกว่า”

ชายฉกรรจ์ยิ้มรับ ทำได้เพียงพยักหน้าแล้วพาหลิวเทียนหยางออกไปทำงานในไร่ต่อไป งานนี้ทำตั้งแต่เช้าจรดเที่ยงวัน

หญิงผู้นั้นตระเตรียมกับข้าวไว้ไม่น้อย พอถึงยามเที่ยงก็นำมาส่งให้แรงงานทั้งสอง หลิวเทียนหยางกับชายฉกรรจ์สบตากันแล้วยิ้ม ท่าทางตอนกลืนกินอย่างตะกละตะกลามเหมือนกันราวกับแกะ

“เทียนหยางเอ๋ย เจ้าช่วยพวกเราไว้ได้มากทีเดียว ตอนนี้ที่ดินผืนนี้เพาะปลูกเสร็จแล้ว ข้าก็มีเวลาไปง่วนกับเรื่องอื่น เช่นนี้ก็จะมีเวลาได้พักผ่อนให้สบายเสียที” ชายฉกรรจ์กินข้าวเสร็จ ก็เปลือยท่อนบนนอนแผ่ลงบนพื้น ใช้หมวกฟางคลุมหน้า เพลิดเพลินกับแสงแดด น้ำเสียงที่เอ่ยแฝงความเกียจคร้าน สบายอารมณ์ยิ่งนัก