เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 42 ชีวิตเล็ก ๆ ในหมู่บ้านเล็ก ๆ
เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในสุสานราชันเซียนผ่านพ้นไปหนึ่งเดือนแล้ว
หลิวเทียนหยางเดินอยู่ภายในเมืองเตี่ยนซิงที่เต็มไปด้วยผ้าขาวไว้ทุกข์ อารมณ์ราบเรียบ ไม่รู้ว่าควรกล่าวอันใดดี
วันนั้นภายในสุสานราชันเซียน หลิวเทียนหยางโคจรพลังรักษาอาการบาดเจ็บ หลังจากฟื้นฟูร่างกายตนเองจนหายดีแล้วมองดูศพของผางโฉวและฮั่วเชียนซาน เดิมทีคิดจะจากไปเสียเฉย ๆ อย่างไรเสียก็มิใช่ญาติสนิทของตน ทว่าเมื่อฉุกคิดขึ้นได้ ก็พลันนึกถึงหนิงเฉิน
เรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างสับสนงุนงง อีกทั้งยังเกิดขึ้นในวัยสิบสามปีของเขา
“เฮ้อ!”
สุดท้ายหลิวเทียนหยางทอดถอนใจยาวอย่างหนักหน่วง แบกศพของฮั่วเชียนซานขึ้นหลัง ร่ายวิชาเหินเวหาใช้เวลาอยู่นานมากกว่าจะกลับมาถึงเมืองเตี่ยนซิง
หลังจากร่อนลงสู่เมืองเตี่ยนซิง หลิวเทียนหยางถูกเหล่าองครักษ์และเวรยามล้อมรอบไว้แน่นหนา ครั้นเซียนเหล่านั้นมองเห็นศพบนหลังของหลิวเทียนหยางอย่างชัดเจน ต่างก็โศกเศร้าเคียดแค้นเจียนขาดใจ คิดจะจับกุมตัวหลิวเทียนหยางไว้!
ทว่าเมื่อหลิวเทียนหยางเล่าเรื่องราวต้นสายปลายเหตุออกมา ประกอบกับองครักษ์คนสนิทของท่านเจ้าเมืองรุดมาถึงและรู้จุดหมายที่ท่านเจ้าเมืองไปอย่างแน่ชัด เขาจึงรู้ว่าเด็กหนุ่มผู้นี้มิได้โป้ปด