0041

⬢⬢⬢

ตอนที่ 41 ล้วนตายสิ้นแล้ว

หลิวเทียนหยางมองดูชายตรงหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา

อีกฝ่ายสวมหนังหน้าของฮั่วเชียนซาน ทว่ากลิ่นอายทั่วร่างกลับไม่มีเค้าโครงของฮั่วเชียนซานแม้แต่น้อย

“ผางโฉวหรือ เจ้าก็คือเจ้าของสุสานราชันเซียนแห่งนี้สินะ” หลิวเทียนหยางเอ่ยถามเสียงเย็น

“ข้าคร้านจะตอบคำถามนี้ของเจ้า ยามนี้เจ้ารู้เพียงแค่ต้องไสหัวไปให้ไกลก็พอ มิฉะนั้นประเดี๋ยวข้าจะสังหารเจ้าไปด้วยอีกคน” ผางโฉวน้ำเสียงเย็นชา ก้าวย่างผึ่งผายดุจมังกรพยัคฆ์เพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงเบื้องหน้าโลงศพสีดำสนิท ความเกรียงไกรของไอกดดัน บีบเค้นให้หลิวเทียนหยางหนึ่งมนุษย์หนึ่งเซียนต้องถอยร่นติด ๆ กัน

“วายชนม์ไปกว่าห้าร้อยปี มิคาดว่าวันนี้จะได้หวนคืนสู่โลกอีกครา” ผางโฉวทอดถอนใจคำหนึ่ง ยื่นมือออกไปคว้าไข่มุกดวงจิตเม็ดนั้น แสงสีฟ้าครามของไข่มุกดวงจิตพลันวาบขึ้น ก่อนจะแตกละเอียดเสียงดังสนั่น

“มา!”

ผางโฉวตวาดลั่น เซียนหยวนภายในไข่มุกดวงจิตที่แตกละเอียดพลันทลักออกมาอย่างดุดัน ไหลบ่าเข้าสู่หว่างคิ้วของผางโฉวจนหมดสิ้น ร่างกายของฮั่วเชียนซานที่เดิมทีหยุดนิ่งอยู่ที่ครึ่งก้าวเซียนจวิน บัดนี้ก้าวเดียวบรรลุถึงราชันเซียน แผ่อานุภาพสะท้านสุสานแห่งนี้

“ต่ออายุขัยพันปี ข้าก็เพียงพอที่จะก้าวสู่อริยะ เพียงแต่การสถาปนาตนเป็นจักรพรรดินั้น ยังคงต้องยึดร่างอีก” ผางโฉวผู้สืบทอดมรดกจากชาติก่อนของตนทอดถอนใจแผ่วเบา เพียงถ้อยคำสั้น ๆ ก็สัมผัสได้ถึงความทะเยอทะยานอันไม่ธรรมดา