เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 39 เข้าสู่สุสานราชันเซียน
หลิวเทียนหยางมองดูภาพเหตุการณ์อันน่าสยดสยองตรงหน้า แม้แต่ตัวเขาที่คิดว่าตนเองเด็ดขาดและเฉียบคมในการเข่นฆ่ามาโดยตลอด ยังรู้สึกว่าที่นี่ราวกับนรกอสูร
ภาพแขนขาขาดวิ่น เศษชิ้นเนื้อและเลือด และโลหิตไหลนองจนลอยโล่ได้มีให้เห็นอยู่เกลื่อนกลาด ภายในสุสานราชันเซียนแห่งนี้มิได้มีเพียงห้องตำหนักนี้เพียงห้องเดียว ทว่าภาพภายในห้องตำหนักทุกแห่งล้วนเป็นเช่นนี้ทั้งสิ้น
“ห้องตำหนักเหล่านี้น่าจะเป็นของปลอมกระมัง สุสานราชันเซียนแห่งหนึ่ง จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะวางปราณกระบี่ไว้เพียงสายเดียวในอุโมงค์เพื่อเป็นมาตรการป้องกัน ดูท่าสิ่งมีชีวิตเผ่าเซียนเหล่านี้คงเข้าใจผิดคิดว่าถึงสถานที่ซ่อนสมบัติของสุสานราชันเซียนแล้ว จึงได้ลงมือห้ำหั่นกันเช่นนี้... น่าเสียดาย ล้วนเป็นของปลอมทั้งสิ้น”
หลิวเทียนหยางเตะเศษชิ้นศพข้างเท้าออกไป จากนั้นจึงกวาดสายตามองไปยังห้องตำหนักทีละห้อง
“ที่แท้ก็มีของบางอย่างโผล่ออกมานี่เอง มิเช่นนั้นพวกเซียนกลุ่มนี้คงไม่ลงมือโดยที่ยังไม่เห็นอะไรเลย” หลิวเทียนหยางสัมผัสถึงกลิ่นอายอาวุธเซียนที่ยังหลงเหลืออยู่ในห้องตำหนักแรก ดูเหมือนจะเป็นทวนเล่มหนึ่ง
พลังแท้ของหลิวเทียนหยางสั่นสะท้าน ศพและเศษชิ้นเนื้อทั้งหมดพลันถูกกระแทกกระจายออกไป เขาสำรวจตรวจตราอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ภายในห้องตำหนักแรกไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่อีก
ห้องตำหนักที่สอง ดูเหมือนก่อนหน้านี้เคยมีวิชาเซียนอยู่สองสามเล่ม การแก่งแย่งจึงยิ่งดุเดือดยิ่งขึ้น แทบไม่มีศพที่สมบูรณ์เลยแม้แต่ร่างเดียว