125 - บทที่ 125 ถึงเวลาต้องสะสางให้จบสิ้น

บทที่ 125 ถึงเวลาต้องสะสางให้จบสิ้น

-----------------------------------------

เมืองเผิงเฉิง โรงพยาบาลใจกลางเมือง ชั้นบนสุด

ชั้นบนสุดของโรงพยาบาลเป็นที่พักของผู้ป่วยอาการวิกฤต เสียงร้องไห้ระงมดังออกมาจากทางเดินไม่ขาดสาย

ฟู่จิ้งเจี๋ยรู้สึกหงุดหงิดใจเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้เหล่านั้น

“รุ่นพี่ฟู่ครับ”

ประตูลิฟต์เปิดออก

ชายหนุ่มผู้มีบุคลิกสง่างามสวมแว่นตากรอบทองก้าวออกมา

เขาอายุราว 25-26 ปี แม้จะเป็นผู้ปลุกพลังสายต่อสู้แต่ระดับพลังกลับอยู่เพียงขั้นหลอมรวมลมปราณเท่านั้น

เบื้องหลังของเขามีชายร่างกำยำในชุดสูทสองคนยืนขนาบข้าง