เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 489 ผู้สื่อข่าวกัวอกสั่นขวัญแขวน
เถ้าแก่เนี้ยพาคนคนหนึ่งเข้ามา ฉันปรายตาขึ้นมองแวบหนึ่งแล้วก็หลุบตาลง ผู้มาเยือนศีรษะเหลี่ยมใบหน้าใหญ่ ตัดผมสั้นเกรียน ตาโปน จมูกโต ริมฝีปากหนา อายุราวสี่สิบกว่าปี
ฉันเคยเห็นรูปถ่ายของเขามาก่อน ที่แท้ก็คือผู้สื่อข่าวใหญ่กัวจริง ๆ มีเพียงเรื่องชี่และสีหน้าที่มองไม่ออกในภาพถ่าย ทว่าตัวจริงนั้นหว่างคิ้วกลับแดงก่ำจนเปล่งแสงสีม่วง
เถ้าแก่เนี้ยพูดว่า “ท่านนี้ก็คืออาจารย์ว่าน”
ฉันลุกขึ้นจับมือกับอีกฝ่าย อีกฝ่ายพูดขึ้นว่า “ฉันแซ่กัว เป็นเพื่อนของเถ้าแก่เนี้ย ทำธุรกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ”
พอได้ยินคำนี้ ในใจฉันก็กระจ่างแจ้ง เขากำลังปิดบังสถานะ ที่ไม่ยอมให้ผู้ใหญ่บ้านโจวพามา ก็เพื่อจงใจไม่ให้ฉันเชื่อมโยงไปถึงเจ้าหน้าที่ในตำบลหรือผู้สื่อข่าว
ฉันพยักหน้า “นั่งสิ”
เขาพูดว่า “ได้ยินเถ้าแก่เนี้ยบอกว่ามียอดคนมา ฉันก็เลยอยากมาดูดวงชะตาบ้าง ดูว่าในชาตินี้ยังมีโอกาสร่ำรวยอีกไหม”
นอกจากเถ้าแก่เนี้ยแล้ว คนอื่น ๆ ต่างไม่รู้สถานะของผู้สื่อข่าวกัวคนนี้เลย อาจารย์เมิ่งพูดขึ้นว่า “มาหามหาปรมาจารย์ว่านดูดวงชะตาก็ถือว่ามาถูกคนแล้ว”