เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 121 เรื่องสยองขวัญเที่ยงคืน (1)
เสียงแจ้งเตือนวีแชตดังติ๊งต๊อง “คุณว่าน คุณทานอาหารเย็นก่อนเถอะ ผมจะไปถึงตอนทุ่มครึ่ง รบกวนส่งหมายเลขห้องให้ผมด้วย”
ฉันเหลือบมองชื่อในเน็ตของเขา สายน้ำล่วงผ่าน แล้วตอบข้อความกลับไป “ห้อง 202 พักคนเดียว”
พอกินมื้อเย็นเสร็จก็หกโมงแล้ว ประธานซ่งเอ่ยถามทุกคน “ไปเดินเล่นกันหน่อยไหม”
ฉันดูเวลายังเช้าอยู่ จึงพูดว่า “ดีเลย ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนประธาน ดูเมฆลอยคล้อยเคลื่อน”
เดือนสิงหาคมแม้จะร้อน ทว่าลมภูเขากลับเย็นสบายเป็นพิเศษ ทุกคนเดินทอดน่องมุ่งหน้าไปตามทางเดินสายเล็กกลางหุบเขา
พูดคุยเรื่อยเปื่อยไปตลอดทาง ไม่ทันรู้ตัวก็เดินไปไกลถึงห้าหกลี้แล้ว
ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเป็นระยะ ๆ กลัวว่าจะเดินไปไกลเกินจนทำให้ “สายน้ำล่วงผ่าน” ต้องมารอฉันที่โรงแรม