เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 120 คุณว่าน ช่วยผมด้วยเถอะ
“ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ ๆ”
ผมได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น จึงรีบลุกขึ้นมาจากเตียง
เมื่อเปิดประตูออกไป ชายวัยกลางคนคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตู
“คุณมาหาผมเหรอ” ผมจ้องมองเขาด้วยความสงสัยอยู่บ้าง
“ใช่ คุณว่าน” พูดจบ เขาก็เบียดตัวเข้ามา วางร่มลง นั่งลงบนโซฟาแล้วเอ่ยว่า “ขอโทษด้วยที่มารบกวนคุณดึกขนาดนี้”
ผมรู้ว่านี่คือคนที่กำลังเผชิญเรื่องลำบากใจ จึงหันไปยิ้มให้ “ไม่เป็นไร”
หลังจากต้มชาเสร็จก็รินให้เขาหนึ่งถ้วย สำหรับคนแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนถามว่าเขามีเรื่องอะไร ต้องให้อารมณ์เขาสงบลงแล้วพูดออกมาเอง
สายตาของเขาดูเหม่อลอย ในใจคงกำลังเจ็บปวดทรมานกับเรื่องบางอย่าง ผมจึงชวนเขาคุยสัพเพเหระ “ชานี้ผมใส่ชะเอมเทศลงไปนิดหน่อย สรรพคุณเหมือนหวังเหล่าจี๋เลย”
เขาจิบไปหนึ่งคำแล้วพูดขึ้นว่า “อยากจะขอให้คุณช่วยทำนายจากอักษรให้ผมสักตัว”