กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เตรียมตัวออกจากโรงพยาบาล
หน้าตึกพักอาศัยในหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่งมีคนยืนออกันเต็มไปหมด ทุกคนต่างพากันซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่
ตรงหน้าประตูห้อง 101 มีคนยืนล้อมอยู่เป็นวง ชายสองคนที่อยู่ด้านหน้าสุดกำลังออกแรงงัดแม่กุญแจกันสุดชีวิต แต่งัดอยู่นานแม่กุญแจก็ยังไม่ขยับเลยสักนิด ชายวัยกลางคนสวมหมวกแก๊ปถอยหลังก้าวหนึ่งแล้วถอนหายใจออกมา ก่อนจะหันไปถามหญิงหน้าดำคร่ำเครียดข้างหลังว่า “ตกลงห้องเธอใช้กุญแจอะไรกันแน่เนี่ย”
หญิงสาวผมเผ้ากระเซอะกระเซิงถามว่า “ทำไมเหรอคะ เปิดไม่ออกเหรอ”
“เปิดไม่ออก” ชายวัยกลางคนโบกมือปฏิเสธ “ขนาดฉันยังเปิดไม่ออก ก็คงไม่มีใครเปิดได้แล้วล่ะ”
หญิงคนนั้นร้อนใจขึ้นมาทันที “แล้วจะทำยังไงล่ะ คนข้างในจะทำยังไงกันดี”
พอช่างกุญแจเงียบไป ทุกคนก็ได้ยินเสียงร้องไห้ตะโกนขอความช่วยเหลือดังออกมาจากข้างในห้อง
“ช่วยด้วย! ปล่อยฉันออกไปนะ!!” นั่นเป็นเสียงของเด็กสาวรุ่นๆ น่าจะตะโกนมานานมากแล้ว เสียงถึงได้แหบแห้งขนาดนั้น
“ฮือๆๆ... รีบเปิดประตูสิ มีคนจะตายแล้วนะ...”
“ข้างในมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ช่างกุญแจถามหญิงเจ้าของห้อง “ลูกเธอติดอยู่ข้างในเหรอ”