กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เจอแล้ว
มองช่องแต้มในหลังบ้าน จ้าวหลานตื่นเต้นจนพูดกับอวี๋เซี่ยวว่า “คิดแบบนี้ผิดหรือเปล่า ต้องเอาแต้มของพวกเราสามคนมารวมกันแล้วค่อยแบ่งเป็นสามส่วนเท่า ๆ กันสิ เธอแบ่งแบบนี้ แต้มของเธอก็น้อยกว่าของพวกเราน่ะสิ”
โจวเสี่ยวเจินลืมตาขึ้นอย่างงัวเงียท่ามกลางเสียงเพลง “แปลกจัง วันนี้เปิดเพลงนานจัง...”
จากนั้นเธอก็ได้ยินจ้าวหลานพูดขึ้น “เสี่ยวเจิน รีบดูแต้มของเธอเร็ว”
“แต้มของหนูเหรอ” โจวเสี่ยวเจินยื่นมือออกมาจากผ้าห่มคว้ามือถือ กดเปิดหลังบ้านของฟอรั่มดู ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็เบิกกว้างที่สุดในชีวิต
“เชี่ย!” โจวเสี่ยวเจินตาสว่างทันที “นี่มันเรื่องอะไรกัน หนูยังฝันอยู่เหรอ หรือว่าเป็นต้อกระจก”
“ไอเทมขายออกไปหมดแล้ว” จ้าวหลานพูดอย่างตื่นเต้น “เมื่อกี้เซี่ยวเซี่ยวแบ่งแต้มให้พวกเราเท่า ๆ กันแล้ว”
“เชี่ย!” โจวเสี่ยวเจินตบเตียงดังปัง ๆ “แค่นี้ก็จบแล้วเหรอ หนูออกจากโรงพยาบาลได้แล้วเหรอ ฮ่า ๆๆๆๆ หนูออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว!!!”
อวี๋เซี่ยวมองท่าทางตื่นเต้นของพวกเธอ แล้วเตือนว่า “ต้องแลกแต้มเป็นเวลาก่อนถึงจะออกจากโรงพยาบาลได้ ไปแลกที่ร้านค้าเถอะ”
“เดี๋ยวก่อน” จ้าวหลานข่มความตื่นเต้นไว้แล้วพูด “แบ่งแต้มแบบนี้ไม่ได้นะ แต้มของเธอน้อยกว่าพวกเราตั้งหลายสิบแต้ม พวกเรามาแบ่งกันใหม่เถอะ”