กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
อธิบดีอวี๋เซี่ยว
สมองของอวี๋เซี่ยวขาวโพลนไปชั่วขณะ ก่อนความหนาวเหน็บจะแล่นพล่านราวกับตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง
เธอมองไปรอบด้านอย่างเคว้งคว้าง รอบตัวมีแต่มืดสนิท เธออ้าปากค้างจะพูด แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเลย ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้ส่งเสียงสั่นเครือ “เสี่ยวเจิน? พี่หลาน?”
นอกจากเสียงลมพัดหวีดหวิวข้างหูแล้ว ก็ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา
“พี่หลาน!” อวี๋เซี่ยวตะโกนลั่นขึ้นมาทันที “เสี่ยวเจิน!!”
เธอคลำทางเดินไปที่ข้างประตูแล้วเปิดไฟ แสงไฟสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องผู้ป่วย พอหันกลับไปมอง ในห้องก็เละเทะไปหมด ทั้งโต๊ะ เตียง เก้าอี้ล้มระเนนระนาด แถมบนพื้นยังมีรอยเท้าเปื้อนเลือดเป็นทาง
อวี๋เซี่ยวหอบหายใจหนัก พยายามข่มใจให้สงบลงเพื่อก้มดูรอยเท้า รอยเท้านั้นใหญ่มาก ไม่ใช่รอยเท้าของพี่หลานกับเสี่ยวเจินแน่นอน
มีคน ไม่สิ มีผีบุกเข้ามา!
แต่มันเข้ามาได้ยังไงกัน ในเมื่อกุญแจของพี่หลานล็อกประตูไว้แล้ว ถ้าไม่มีกุญแจก็ไม่มีทางเปิดได้นี่นา
อวี๋เซี่ยวนั่งยองลงกับพื้น หยิบมือถือออกมาโทรหาจ้าวหลาน