กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ประตูห้องผู้ป่วยเปิดอยู่
อวี๋เซี่ยวคิดว่าทุกคนกำลังเครียด เล่าเรื่องสนุกๆ ให้ฟังหน่อยน่าจะดี เลยเล่าเรื่องที่เธอไปบีบให้จอร์จช่วยทดลองใช้ไอเทมที่เซนต์เอลิซาเบธในวันนี้ให้ฟัง
พอเล่าจบ จ้าวหลานก็ขำจนเกือบสำลักน้ำแกง ส่วนโจวเสี่ยวเจินนี่หัวเราะลั่นห้อง
หัวเราะอยู่พักใหญ่จนหมดแรง โจวเสี่ยวเจินก็สูดหายใจเข้าลึกๆ พลางพูดขึ้นว่า “ฉันว่าถึงในโรงพยาบาลจะอันตรายมาก แต่บางทีก็ตลกดีเหมือนกันนะ พวกพี่ว่าถ้าฉันออกจากโรงพยาบาลไปแล้วเอาเรื่องพวกนี้ไปเขียนเป็นนิยาย จะมีคนอ่านไหม”
อวี๋เซี่ยวไม่ได้พูดอะไร เพราะเธอรู้ว่าพอออกจากโรงพยาบาลไปก็จะลืมความทรงจำทุกอย่างที่นี่จนหมด ก็เลยได้แต่ยิ้มขำๆ
ส่วนที่จ้าวหลานคิดก็คือ ก่อนหน้านี้มีคนออกจากโรงพยาบาลไปแล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนเอาเรื่องไปเขียนนิยายแล้วก็ได้ แต่เธอไม่อยากดับฝันเสี่ยวเจิน เลยแกล้งทำเป็นตื่นเต้นแล้วถามว่า “แล้วนิยายเรื่องนี้จะตั้งชื่อว่าอะไรล่ะ”
โจวเสี่ยวเจินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วบอกว่า “ชื่อ 'การผจญภัยของสาวน้อยหัวไข่พะโล้' เป็นไง”
อวี๋เซี่ยวพูดขึ้นว่า “ฟังดูคล้ายๆ การ์ตูนที่ฉันดูตอนเด็กๆ เลย”
“งั้นเอาเป็น...” สีหน้าของโจวเสี่ยวเจินเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา มองปราดเดียวก็รู้ว่ากำลังเค้นสมองคิดอย่างหนัก “'ฉันซัดหมอในโรงพยาบาล!' ดีไหม”
จ้าวหลานลูบคาง “ฟังดูเหมือนเรื่องคนไข้ก่อเรื่องทำร้ายหมอเลยนะ”