การตัดสินใจของอวี๋เซี่ยว

การตัดสินใจของอวี๋เซี่ยว

คงไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกแล้ว แม้อวี๋เซี่ยวจะไม่ได้พูดออกมา แต่ในใจก็ตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว

การตายของพี่เตียงในครั้งนี้ทำให้เธอเข้าใจอะไรบางอย่าง ไม่ว่าจะเป็นใคร ตราบใดที่ยังอยู่ในโรงพยาบาลและยังต้องลงดันเจี้ยนอยู่ ก็มีแต่จะต้องตายกันทั้งนั้น

เธอเลยตัดสินใจว่าจะไม่ลงดันเจี้ยนอีกต่อไป คนในห้องผู้ป่วยทั้งสามคนของพวกเธอจะไม่ลงดันเจี้ยนอีกแล้ว พอกลับไปคราวนี้ เธอจะไปที่เซนต์เอลิซาเบธเพื่อหาคำตอบว่าไอเทมทั้งหมดใช้ทำอะไรได้บ้าง จากนั้นก็กบดานอยู่ในห้องผู้ป่วยแล้วขายไอเทมทุกชิ้นทิ้งให้หมด เธอคำนวณดูแล้ว ถ้าขายไอเทมกับการ์ดฟังก์ชันในมือทั้งหมด แต้มก็น่าจะพอให้พวกเธอทั้งสามคนออกจากโรงพยาบาลได้

แม้จะยังมีเพื่อนอีกหลายคนรวมถึงอวี๋ฉิงหล่างที่ยังติดอยู่ในโรงพยาบาล แต่เธอก็หมดปัญญาจริงๆ เธออยากมีชีวิตรอด ไม่อยากติดแหง็กอยู่ในโรงพยาบาลผีสิงแห่งนี้ไปตลอดกาล

“พวกเราไปกันเถอะ” จ้าวหลานตบหลังโจวเสี่ยวเจินเบาๆ พลางมองอวี๋เซี่ยวด้วยความเป็นห่วง

ตอนนั้นเอง ลั่วจิ่นก็พูดขึ้นมาว่า “มือเธอเป็นอะไรน่ะ”

ทุกคนหันไปมองจ้าวหลาน มือซ้ายของจ้าวหลานแทบไม่ได้ขยับเลยตลอดเวลา พอขยับนิดเดียวเมื่อครู่ ลั่วจิ่นที่ตาไวก็สังเกตเห็นความผิดปกติเข้า โจวเสี่ยวเจินดึงแขนเสื้อของจ้าวหลานขึ้นทันที เผยให้เห็นมือที่ขาวซีด บวมเป่ง และบิดเบี้ยวผิดรูปอยู่ใต้แขนเสื้อ

“พี่หลาน?” โจวเสี่ยวเจินมองเธอด้วยความตกตะลึง

จ้าวหลานฝืนยิ้มออกมาแล้วบอกว่า “ฉันตอบผิดไปข้อหนึ่ง แขนข้างนี้ก็เลยกลายสภาพเป็นผีน่ะ”