ประสิทธิภาพการทำงานของผีสาว

ประสิทธิภาพการทำงานของผีสาว

โจวเสี่ยวเจินส่งเสียงเฮลั่น แล้วกระโดดดึ๋งๆ เข้ามาช่วยอวี๋เซี่ยวเก็บโต๊ะ ฝันร้ายเหลือบมองอวี๋เซี่ยวแวบหนึ่ง อยู่ในห้องผู้ป่วยมาตั้งนาน บางครั้งเขาก็เห็นพวกอวี๋เซี่ยวทั้งสามคนช่วยกันบีบนวดไหล่ให้กัน เขาจึงมองไหล่ของอวี๋เซี่ยว แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไร

“พี่หลาน” อวี๋เซี่ยวเอ่ยเรียก “มากินข้าวกันค่ะ”

จ้าวหลานยังคงสงบนิ่ง ในเมื่อเซี่ยวเซี่ยวไม่อยากพูด เธอก็ไม่สะดวกจะถามตรงๆ คงต้องหาโอกาสอยู่กับเซี่ยวเซี่ยวตามลำพังแล้วค่อยคุยกันดีๆ สักรอบ

คนสามคนกับฝันร้ายอีกหนึ่งตนนั่งกินข้าวด้วยกัน ดูเหมือนฝันร้ายจะชอบกินปลา ซึ่งแปลกมาก ถึงอย่างไรเมื่อก่อนเขาก็แค่แปลงเป็นแมว ไม่ใช่แมวจริงๆ สักหน่อย รสนิยมการกินมันเปลี่ยนตามไปด้วยหรือไงกันนะ

“พี่เซี่ยว” โจวเสี่ยวเจินเขี่ยพริกที่ปนอยู่ในเนื้อปลาออกพลางถาม “ครั้งนี้ก็ไม่โดนลงโทษใช่ไหม?”

“ไม่โดนหรอก” อวี๋เซี่ยวฝึกสกิลการโกหกหน้าตายหัวใจไม่เต้นแรงจนชำนาญแล้ว “ฉันบอกแล้วไง โรงพยาบาลเป็นที่ที่มีเหตุมีผล ไม่ใส่ร้ายคนดีหรอก”

พอคำนี้หลุดออกมา นอกจากฝันร้ายแล้ว อีกสองคนที่เหลือก็ทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกกันทั้งคู่

โจวเสี่ยวเจินคิดในใจว่า พี่เซี่ยวพูดจริงเหรอเนี่ย ส่วนจ้าวหลานได้แต่พูดไม่ออก ขนาดจะแต่งเรื่องโกหกยังไม่คิดจะใส่ใจแต่งให้มันเข้าท่ากว่านี้หน่อยเลยหรือไง

ยังดีที่อวี๋เซี่ยวรู้ชั้นเชิงในการโกหกดี ว่าต้องรีบยกอีกเรื่องขึ้นมาเบี่ยงเบนความสนใจทุกคนทันทีหลังโกหกเสร็จ เธอจึงพูดว่า “พวกเธอลองทายดูสิว่าฉันซื้อกับข้าวพวกนี้มาจากไหน?”