กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
บังเอิญเจอผีที่คุ้นเคย
ได้ยินแบบนี้เข้า อวี๋เซี่ยวก็มีเรื่องให้บ่นเต็มอกจนไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี ในใจคิดว่าฉันมีคอนโดใจกลางเมืองตั้งสองห้อง จะยอมยกประโยชน์ให้แกง่ายๆ ได้ยังไง
“เฮอะๆ” อวี๋เซี่ยวพูด “ฉันไม่มีทางยอมให้คุณมาสวมรอยแทนฉันหรอก”
“ตามใจสิ” ท่านอธิบดีทำใจได้สบายมาก นิ้วเรียวยาวของเขาจับถ้วยชาเคลือบสีขาวเอาไว้เบาๆ “คนให้ฉันเลือกมีตั้งเยอะแยะ”
อวี๋เซี่ยวข่มอารมณ์ไว้ครู่หนึ่งแล้วถาม “พวกฝันร้ายกับริษยาเป็นตัวตนแบบไหนกันแน่”
“พวกนั้นน่ะเหรอ” ท่านอธิบดีบอก “พวกเขาก็คือฝันร้ายกับความริษยานั่นแหละ ฝันร้ายเกิดจากฝันร้ายของคนตายนับไม่ถ้วน ส่วนริษยาก็คือความริษยาของคนตายทั้งหมด พวกเขากำเนิดมาจากคนตาย ไม่ใช่ผี แต่ก็ไม่มีชีวิต เกิดมาเพื่อเป็นของโลกคนตายโดยแท้จริง”
พูดไปท่านอธิบดีก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย ดูเหมือนจะเศร้าใจอยู่บ้าง “พวกเขาไม่เหมือนพวกเรา พวกเขาไม่ได้อยากมีชีวิตอยู่ ฉันอิจฉาพวกเขาจริงๆ ที่ไม่ต้องคลุ้มคลั่งเพราะอยากมีชีวิตรอดมากเกินไป”
“ฉันอิจฉาจะแย่แล้ว...” ท่านอธิบดีพูดไปพูดมาถึงกับเริ่มกัดฟันกรอด จากนั้นเขาก็กดโทรศัพท์ต่อหน้าอวี๋เซี่ยว “ฉันเอง การที่ริษยาทำผิดคราวนี้ถือเป็นการดูหมิ่นกฎของโรงพยาบาล ฉันคิดว่าปล่อยเขาไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้ ใช่... ลงโทษให้เขาทำงานบำเพ็ญโทษเพิ่มอีกสองเดือนก็แล้วกัน”
อวี๋เซี่ยว “...”
ท่านอธิบดีพูดจบก็หันมาถามอวี๋เซี่ยว “ส่งไปช่วยเธอสร้างตึกที่เซนต์เอลิซาเบธดีไหม”