กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ชายชุดสูทนับถอยหลัง
แผนปฏิบัติการจริง ๆ ก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันมาก แค่ไปให้ถึงห้องผู้ป่วยที่ถูกนับถอยหลังก่อนไฟดับ แล้วพอนับถอยหลังเริ่มก็พุ่งออกไปรุมอัดผีตัวนั้นให้ยับ สิ่งเดียวที่ต้องถกกันคือจะจัดการให้ตายเลย หรือเค้นถามก่อนแล้วค่อยฆ่า
“จัดการให้ตายเลยดีกว่า” โจวเสี่ยวเจินพูด “ผีตัวนี้ฆ่าคนไปตั้งเยอะ แถมดูท่าจะคุยไม่รู้เรื่องด้วย จะเค้นถามก็คงไม่ได้ความอะไรหรอกมั้ง”
ต้องยอมรับว่าที่เสี่ยวเจินบอกก็มีเหตุผลอยู่ จากข้อมูลที่เจอในกระดานสนทนา ผีตัวนี้ดูเหมือนจะคุยกันไม่รู้เรื่องจริง ๆ
อวี๋เซี่ยวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองกลุ่มห้าคนจากโรงพยาบาลแห่งที่สองแล้วถามว่า “อาณาเขตคืออะไรเหรอ”
หวังตงตงเกาหัวอย่างกลุ้มใจ ส่วนอวี๋ฉิงหล่างยังไม่ได้ล้างหน้าจึงขยี้หางตาตัวเอง เฟยเซี่ยงเปี่ยเตอฉวงเห็นทุกคนเงียบ เลยถามขึ้นมาว่า “ถามเรื่องนี้ทำไมล่ะ”
“เท่าที่ฉันรู้ มีแต่ผีที่มีอาณาเขตเท่านั้นถึงจะเป็นแพทย์เจ้าของไข้ได้ แถมอาณาเขตยังเป็นสัญลักษณ์ของความแข็งแกร่งด้วย” อวี๋เซี่ยวมองพวกเขาด้วยความอยากรู้ “พวกคุณกล้าตีแพทย์เจ้าของไข้ แสดงว่ามีอาณาเขตเหมือนกันใช่ไหม”
พวกเขามองหน้ากันไปมา สุดท้ายไม่มีใครพูดอะไร เฟยเซี่ยงเปี่ยเตอฉวงฟุดฟิดจมูกแล้วบอกว่า “พวกเราไม่มี”
อวี๋เซี่ยวตกตะลึง “แล้วทำไมพวกคุณถึงกล้าตีแพทย์เจ้าของไข้ล่ะ”