กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
โรงพยาบาลสือกวง 13
อวี๋เซี่ยวพูดไม่ออกไปแค่ไม่กี่วินาที จากนั้นก็เบะปากเป่ายันต์บนหัวทิ้งแล้วพูดว่า “เธอเคยคิดบ้างไหมว่าฉันอาจจะไม่ใช่ผี?”
โจวเสี่ยวเจินเงียบไปครึ่งนาที ก่อนจะมองอวี๋เซี่ยวอย่างระแวง “เธอเป็นคนเหรอ? แล้วทำไมถึงแปลงเป็นพี่เซี่ยวของฉันล่ะ?”
“ฉันไม่ได้แปลงเป็นพี่เซี่ยวของเธอ” อวี๋เซี่ยวว่า “เพราะฉันนี่แหละคืออวี๋เซี่ยว”
“ฮะ ๆๆ...” โจวเสี่ยวเจินหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก แล้วหันไปพูดกับจ้าวหลานว่า “พี่หลาน ยัยนี่ตลกชะมัด ปั้นหน้าจริงจังบอกว่าเป็นพี่เซี่ยวเฉยเลย ไม่รู้หรือไงว่าพี่เซี่ยวเพิ่งเดินออกไปหยก ๆ น่ะ? สามหมื่น!”
“สองถัง” อวี๋เซี่ยวเงยหน้ามองจ้าวหลาน “พี่ก็ไม่เชื่อฉันเหมือนกันเหรอ?”
จ้าวหลานมองคนที่กำลังเล่นไพ่นกกระจอกอยู่ อีกฝ่ายเหมือนเซี่ยวเซี่ยวเปี๊ยบจนแยกไม่ออก ถ้าไม่ใช่เพราะเพิ่งเห็นเซี่ยวเซี่ยวเดินออกไปกับตาเมื่อกี้ เธอคงจำผิดไปแล้วจริง ๆ
“เอาอย่างนี้แล้วกัน” อวี๋เซี่ยวหมดอารมณ์จะโมโหแล้ว “พวกเธอจะยอมเงียบแล้วฟังฉันอธิบายดี ๆ หรือจะลองถามคำถามที่คนรู้คำตอบมีแค่อวี๋เซี่ยวเท่านั้นดูไหมล่ะ”
แววตาของโจวเสี่ยวเจินเป็นประกายขึ้นมาทันที รีบถามว่า “เทพบุตรในดวงใจของฉันคือใคร?”
อวี๋เซี่ยวทำหน้าเรียบเฉย “ลีโอนาร์โด”