กลับสู่โรงพยาบาลที่หก

กลับสู่โรงพยาบาลที่หก

เสียงกรีดร้องของเย่เถาถูกกลืนหายไปในเสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง อวี๋เซี่ยวยังไม่ทันได้ทำอะไร กลุ่มควันก็เข้าปกคลุมพวกเธอเสียแล้ว

ท่ามกลางหมอกควันนี้ ทั้งสามคนที่จิตใจเพิ่งจะเริ่มสั่นคลอนไปแวบหนึ่ง ก็ถูกความรักอันลึกซึ้งมอมเมาจนหน้ามืดตามัวอีกครั้ง

พอกลุ่มควันจางหายไป อวี๋เซี่ยวก็เห็นว่าข้างหน้าไม่มีใครยืนอยู่สักคน จ้าวหลานนอนคว่ำอยู่กับพื้น โจวเสี่ยวเจินทับอยู่บนตัวจ้าวหลาน ส่วนเย่เถากำลังคุกเข่าอยู่กับพื้น จ้องมองก้อนถ่านสีดำตรงนั้นตาค้าง

จางฉีฉีดูไม่ออกแล้วว่าเดิมทีหน้าตาเป็นอย่างไร หลังจากโดนสายฟ้าฟาดใส่ร่างไปหลายระลอก เธอก็กลายสภาพเป็นก้อนถ่านดำเป็นตอตะโกไปแล้ว

เมื่อเห็นท่าทางเหม่อลอยของเย่เถา หัวใจของอวี๋เซี่ยวก็เจ็บแปลบขึ้นมา แต่เธอก็ยังโกรธมากอยู่ดี เธอเดินเข้าไปดึงมือเย่เถา “เถาเถา เธอคิดจะฆ่าพี่หลานได้ยังไง ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน พี่หลานเขารักเธอขนาดนั้นนะ!”

“เสี่ยวเจิน?” จ้าวหลานประคองโจวเสี่ยวเจินลุกขึ้นมานั่ง พลางใช้ยันต์รักษาผู้ป่วยวิกฤตรักษาอาการบาดเจ็บให้ พลางหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา “ลงมือหนักจริง ๆ ซี่โครงของเสี่ยวเจินหักไปตั้งสามซี่ ถ้าหมัดนี้ต่อยเข้าที่หัวฉัน ฉันคงตายไปนานแล้วสินะ?”

โจวเสี่ยวเจินเจ็บจนหน้าซีดเผือดเหงื่อกาฬผุดซึมทั่วร่าง แต่ก็ยังช่วยพูดแก้ต่างให้เย่เถา “อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ เถาเถาแค่ร้อนใจเกินไป พี่หลานอย่าไปโทษเธอเลยนะ”

เย่เถาไม่พูดอะไรเลยตลอดเวลา ได้แต่นั่งคุกเข่าจ้องมองจางฉีฉีตาค้างอยู่อย่างนั้น