กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
โรงพยาบาลสือกวง 12
หลังเวียนหัวไปวูบหนึ่ง อวี๋เซี่ยวก็ลืมตาขึ้น แล้วพบว่าตัวเองมาโผล่ตรงทางเดินที่คุ้นเคย
เธอดีใจจนกระโดดตัวลอยทันที “เย้! เย้! เยี่ยมไปเลย! ฉันกลับมาได้จริง ๆ ด้วย!!”
ข้างกายเธอมีคนยืนอยู่หกคน นอกจากอวี๋ฉิงหล่างแล้ว คนอื่นต่างก็มองเธอด้วยสายตาแปลกประหลาด
คนพวกนั้นจะมีปฏิกิริยายังไง อวี๋เซี่ยวไม่สนใจเลยสักนิด เธอหมุนตัวโผเข้ากอดอวี๋ฉิงหล่างเต็มรัก ยกขาสองข้างเกี่ยวเอวอวี๋ฉิงหล่างไว้แน่น “ฉันกลับมาแล้ว! ฉันกลับมาได้จริง ๆ ด้วย ฮือ ๆ ๆ ๆ... พี่ฉิงหล่าง ขอบคุณพี่มากเลยนะ”
เธอไม่แคร์สายตาใคร แต่อวี๋ฉิงหล่างแคร์มาก อวี๋ฉิงหล่างยืนทื่อเป็นตะปูตอกนิ่งอยู่กับที่ พอสัมผัสได้ถึงสายตาของคนรอบข้างก็รู้สึกอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
“แค่ก ๆ” อวี๋ฉิงหล่างแกล้งกระแอม “ขืนยังทำแบบนี้อีกฉันจะทุบเธอจริง ๆ แล้วนะ”
อวี๋เซี่ยวปีนลงมาจากตัวอวี๋ฉิงหล่าง แต่พอคิดว่าจะได้เจอพี่หลานกับเสี่ยวเจิน และจะได้กลับโรงพยาบาลที่หกในไม่ช้า เธอก็ยังตื่นเต้นดีใจจนห้ามไม่อยู่
“พี่ฉิงหล่าง” อวี๋เซี่ยวกุมมืออวี๋ฉิงหล่างไว้ “จริง ๆ นะ ฉันไม่รู้จะขอบคุณพี่ยังไงดีเลย”
ถ้าไม่ใช่เพราะคนตรงหน้าอยู่ในร่างหนานเฉียว อวี๋ฉิงหล่างคงอดไม่ได้ที่จะลงไม้ลงมือไปแล้วจริง ๆ