กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
โรงพยาบาลสือกวง 10
เธอชำเลืองดูเวลา ให้ตายสิ ตีสองครึ่งแล้ว โทรไปเวลานี้มันจะดีจริงเหรอเนี่ย
สายแรกที่หวังตงตงโทรไปไม่มีคนรับ เสียงตอบรับอัตโนมัติแจ้งว่าปลายทางปิดเครื่อง สีหน้าเขาหม่นลงวูบหนึ่ง ก่อนจะกดโทรหาเบอร์ที่สอง
สายที่สองโทรติด อวี๋เซี่ยวนั่งอยู่ข้างๆ ได้ยินเสียงผู้ชายลอยแว่วมาจากปลายสาย “มีธุระอะไร”
พอมีคนรับสาย หวังตงตงก็ถอนหายใจโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด สำหรับคนเก่าคนแก่ของโรงพยาบาลแห่งที่สองอย่างเขา คนรู้จักมีแต่จะลดน้อยลงเรื่อยๆ
“มีเรื่องน่ะ เมื่อวานฉันพาคนคนหนึ่งออกมาจากดันเจี้ยน...”
ยังพูดไม่ทันจบ ปลายสายก็โวยวายขึ้นมาทันที “หมายความว่าไง แกพาผีออกมาเรอะ!”
“ไม่ใช่ผี เป็นคน!” หวังตงตงรีบอธิบายยกใหญ่ แล้วเล่าสถานการณ์ลำบากของอวี๋เซี่ยวให้ฟัง ก่อนถามว่า “นายพอจะมีวิธีทำให้เธอไปถึงห้องผู้ป่วยของอวี๋ฉิงหล่างอย่างปลอดภัยบ้างไหม”
อีกฝ่ายตอบว่า “ฝันไปเถอะ ในฝันมีทุกอย่างนั่นแหละ”
ความหวังของอวี๋เซี่ยวพังทลาย แต่หวังตงตงยังไม่ยอมแพ้ กดโทรศัพท์หาคนอื่นต่อ