โรงพยาบาลสือกวง 9

โรงพยาบาลสือกวง 9

พอพูดคำนี้ออกไป ทั้งสองฝั่งของสายโทรศัพท์ก็เงียบกริบไปชั่วขณะ

ผ่านไปตั้งนาน คนปลายสายถึงพูดขึ้นมาว่า “หวังตงตง นายพาคนบ้ากลับมาด้วยหรือไง”

หวังตงตงหรืออาตงกระตุกมุมปาก ตั้งแต่เด็กจนโตเขาเกลียดชื่อตัวเองมาก ถ้าไม่ใช่ในโอกาสที่เป็นทางการก็จะไม่ยอมบอกชื่อจริงเด็ดขาด ไม่คิดเลยว่าจะโดนแฉต่อหน้าแบบนี้ หน้าเขาแดงก่ำขึ้นมาทันที “เธออย่ามาพูดมั่วซั่ว ใครจะไปบ้าสู้เธอได้ล่ะ!”

จริง ๆ แล้วอวี๋เซี่ยวก็ยังไม่ได้คิดจนรอบคอบ คำพูดเมื่อกี้เป็นแค่ความคิดแวบขึ้นมาแล้วหลุดปากออกไป แต่พอมาคิดดูดี ๆ ตอนนี้ เธอก็รู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูงมาก คิดหาวิธีมาตั้งเยอะก็ไม่มีทางไหนเข้าท่า แต่ถ้าเธอสวมรอยเป็นเจียงหนานเฉียวได้จริง เธอก็จะได้กลับไปที่โรงพยาบาลสือกวงอย่างแน่นอน และต้องได้เจอพี่หลานกับเสี่ยวเจินที่นั่นแน่ ๆ

ตอนอยู่ที่โรงพยาบาลสือกวง เธอไม่ได้รู้สึกเลยว่าเจียงหนานเฉียวมีอะไรผิดปกติ ทว่าพอลองคิดดูให้ดี ถ้าเจียงหนานเฉียวแสดงอะไรผิดแปลกไปแม้แต่นิดเดียว ก็อาจส่งผลกระทบต่อความคิดและการตัดสินใจของเธอหลังจากนั้น แล้วเปลี่ยนผลลัพธ์ไปเลย ผลลัพธ์อาจจะดีขึ้นหรือแย่ลงก็ได้ อวี๋เซี่ยวไม่กล้าเสี่ยง เธอแค่อยากรักษาผลลัพธ์เดิมเอาไว้เท่านั้น

“พี่สาวคะ” เพราะมีเรื่องต้องขอร้องคนอื่น อวี๋เซี่ยวเลยปากหวานขึ้นมาทันตา “มือถือของเจียงหนานเฉียวอยู่ที่พี่ใช่ไหมคะ หนูขอยืมหน่อยได้ไหม”

“ตู้ด... ตู้ด...”

อวี๋เซี่ยวเงยหน้าขึ้นมองหวังตงตงอย่างงงงัน “เขาวางสายไปแล้วค่ะ”