กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
โรงพยาบาลสือกวง 8
อวี๋เซี่ยวอึ้งไปครู่หนึ่ง “นายจะบอกว่า... ผีสวมรอยเป็นคนเป็นหนีออกจากดันเจี้ยนได้งั้นเหรอ? แล้วพอมันออกไป มันจะไปไหนต่อล่ะ?”
อาตงมองอวี๋เซี่ยวเงียบ ๆ จนเธอต้องถามย้ำอีกครั้ง “ไปที่ห้องผู้ป่วยเหรอ?”
อาตงพยักหน้าตอบ
อวี๋เซี่ยวตกใจจนขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง เธอถามเสียงสั่น “ไปฆ่าผู้ป่วยทุกคนในห้องให้เกลี้ยงอย่างนั้นเหรอ?”
“ไม่ใช่แบบนั้นหรอก” แววตาของอาตงวูบไหวคล้ายกำลังนึกถึงความหลัง “มันจะแทนที่ตัวตนของคนคนนั้นอย่างสิ้นเชิง ทั้งหน้าตา ชื่อ แม้กระทั่งแต้ม แถมยังลงดันเจี้ยนไปสะสมแต้มเหมือนคนจริง ๆ ได้อีกต่างหาก”
“ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย” อวี๋เซี่ยวแทบไม่อยากเชื่อหู “ผีจะเอาแต้มไปทำอะไร อย่าบอกนะว่าผีก็อยากหนีออกไปจากโรงพยาบาลเหมือนกัน...”
พูดถึงตรงนี้เธอก็ชะงักไป มีอะไรมารับประกันล่ะว่าพวกผีไม่อยากออกไปจากโรงพยาบาล
“มันยากที่จะเชื่อจริง ๆ นั่นแหละ ถ้าก่อนเกิดเรื่องมีคนมาพูดแบบนี้ให้ฟัง ฉันก็คงไม่เชื่อเหมือนกัน” อาตงก้มหน้าลงพลางสูดหายใจเข้าลึก “แต่ถ้าฉันบอกเธอว่า คนที่โดนแย่งตัวตนไปคือเพื่อนผู้ป่วยห้องเดียวกับฉันล่ะ?”
อวี๋เซี่ยวชะงักไป อาตงจึงเล่าต่อ “เมื่อก่อนห้องพวกเรามีกันสามคน”