กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
โรงพยาบาลสือกวง 6
อวี๋เซี่ยวอิ่มแปล้แล้ว แต่จ้าวหลานกับโจวเสี่ยวเจินยังนั่งเหม่อสงสัยในชีวิตอยู่ เย่เถาเห็นว่าอวี๋เซี่ยวดูว่าง ๆ แถมยังคุยง่าย เลยกระซิบถามเสียงเบา “เธอว่าถ้าฉีฉีออกไปแล้วจะหายดีไหม”
จางฉีฉีที่อยู่ข้าง ๆ พอได้ยินเย่เถาเอ่ยชื่อตัวเอง ลูกตาที่เหม่อลอยแข็งทื่อก็หันไปมองเย่เถา อวี๋เซี่ยวไม่รู้จะพูดยังไง ความจริงตอนนี้เรื่องที่จางฉีฉีจะหายดีได้หรือเปล่าไม่ใช่ประเด็นแล้ว เย่เถาจะออกไปได้ไหมต่างหากคือเรื่องสำคัญ
เย่เถาเป็นคนของโรงพยาบาลที่เจ็ด เมื่อเทียบกับเวลาของอวี๋เซี่ยว เธอเป็นคนที่มาจากอนาคต ถ้าการคาดเดาของพวกเธอเป็นจริง เธอก็ไม่มีทางออกไปพร้อมกับทุกคนได้เลย
แถมต่อให้ออกไปได้ แล้วเธอจะทำยังไงล่ะ ในช่วงเวลาข้างนอกยังไม่มีโรงพยาบาลที่เจ็ดสักหน่อย แล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหนกัน
“ไม่รู้เหมือนกัน” อวี๋เซี่ยวส่ายหน้าตามตรง “ตอนนี้พวกเราก็ยังไม่มีวิธีเลย”
เย่เถาเอี้ยวตัวไปโอบไหล่จางฉีฉี จางฉีฉีย่นจมูกสูดกลิ่น สำหรับเธอแล้วเย่เถาคืออาหารเลิศรส แต่เธอกลับไม่ได้มีท่าทีโจมตีเลยสักนิด เธอเอียงคอ เอาหน้าแนบกับศีรษะของเย่เถา คล้ายกับกำลังปลอบโยน
อวี๋เซี่ยวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยถาม “เคยได้ยินชื่อทายาทแห่งคนหูหนวกบ้างไหม”
เย่เถาส่ายหน้า “ไม่เคยได้ยินเลย ใครเหรอ”
“นี่คือ...” อวี๋เซี่ยวชะงักไปนิด “เธออยู่ห้องผู้ป่วยเดียวกับสองคนที่เธอพูดถึงเมื่อกี้น่ะ”