โรงพยาบาลสือกวง 5

โรงพยาบาลสือกวง 5

คำถามนี้ดีจริง ๆ ทำเอาอวี๋เซี่ยวกับจ้าวหลานถึงกับไปไม่เป็นเลย

จ้าวหลานลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ถ้าตามที่เราคาดไว้...ก็อาจจะเป็นไปได้ค่ะ คือพอเราเปิดประตูครั้งต่อไป เราอาจจะเจอตัวเราเองในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าก็ได้”

โจวเสี่ยวเจินเบิกตากว้างด้วยความอยากรู้สุดขีด “ทำไมต้องเป็นอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าด้วยล่ะ ทำไมไม่ใช่ไม่กี่นาทีก่อนหน้า?”

“...” อวี๋เซี่ยวตอบ “เพราะจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครจู่ ๆ มาเปิดประตูห้องเราไง”

“จริงด้วย” โจวเสี่ยวเจินพูดต่อ “เราเปิดประตูไปเจอคนอื่นได้ แล้วคนอื่นจะเปิดประตูมาเจอเราได้เหมือนกันไหมล่ะ?”

“ก็ได้น่ะสิ” อวี๋เซี่ยวอยากให้โจวเสี่ยวเจินรู้ว่าจริง ๆ แล้วโอกาสมันน้อยมาก เพราะพวกเธอน่าจะออกจากดันเจี้ยนนี้ได้พรุ่งนี้แล้ว ตามหลักยิ่งอยู่ในดันเจี้ยนสั้น โอกาสโดนคนเจอก็น้อยลงตามไปด้วย “แต่ว่า...”

แกร๊ก

กำลังพูดกันอยู่ดี ๆ ประตูก็เปิดขึ้นมาเฉยเลย

ทั้งสามคนสะดุ้งโหยงหันไปมอง ก็เห็นสองคนยืนตกตะลึงอยู่ตรงประตูไม่แพ้กัน คนหนึ่งเป็นผู้หญิงผมสั้นวัยยี่สิบกว่า อีกคนเป็นผู้หญิงที่ดูแก่เกินวัย