โรงพยาบาลสือกวง 4

โรงพยาบาลสือกวง 4

เมื่อต้องเจอกับผู้หญิงสามคนที่ทำท่าตื่นตกใจ เถิงจิ่งจือก็รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายขนาดนั้น ในโรงพยาบาลอาจจะมีคนที่รู้จักเขาในโลกความจริงสักคน แต่ไม่มีทางมีถึงสามคนแน่ ต่อให้มีสามคนจริง ก็ไม่มีทางที่จะได้เจอพร้อมกันหมดในคราวเดียว

ยิ่งไปกว่านั้นพวกเธอยังพูดถึงเรื่องจดหมายลาตายในมือถืออีก นี่เป็นเรื่องที่มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้

เถิงจิ่งจือยิ้มออกมาบาง ๆ แล้วถามว่า “ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมครับว่านี่มันเรื่องอะไรกัน”

อวี๋เซี่ยวลังเล ถ้าจะอธิบายให้กระจ่างก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลจื้อเจ่อ การบอกจุดจบที่ต้องตายแน่นอนให้คนที่กำลังพยายามมีชีวิตรอดฟัง มันออกจะใจร้ายเกินไปหน่อย

ทั้งสามคนแสดงความลังเลออกมาทางสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด เถิงจิ่งจือมองเห็นท่าทางเหล่านั้น เขาจึงหันไปยกม้านั่งข้างเตียงมาวางไว้ข้างประตู พอนั่งลงแล้ว เขาก็เงยหน้ามองทั้งสามคนที่อยู่ในห้องนอนอีกฝั่งเล็กน้อย แล้วพูดว่า “ถึงจะไม่รู้ว่าพวกคุณรู้จักผมได้ยังไง แต่ผมดูออกนะว่าพวกคุณมองผมเป็นเพื่อน”

อวี๋เซี่ยวไม่ได้เถียง เถิงจิ่งจือจึงพูดต่อ “งั้นเริ่มจากดันเจี้ยนนี้ก่อนแล้วกัน ช่วยบอกหน่อยได้ไหมครับว่าพวกคุณรู้เรื่องดันเจี้ยนนี้มากแค่ไหน”